Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2013 r. S. M. złożyła do Prezydenta Miasta W., wniosek o zapewnienie bezpłatnego przewozu jej córki do gimnazjum lub o zwrot kosztów jej przejazdu.
W piśmie z dnia [...] nr [...] wymieniony organ odmówił uwzględnienia powyższego wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że córka skarżącej uczęszcza do szkoły, która nie znajduje się w obwodzie jej miejsca zamieszkania.
W związku z tym, w piśmie z dnia 25 lutego 2013 r. S. M., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata J. P., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i do uwzględnienia jej wniosku.
W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 7 marca 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta W. poinformował skarżącą, iż gmina nie ma obowiązku finansowania dowozu dziecka, uczęszczającego do szkoły położonej poza obwodem miejsca zamieszkania.
W dniu 9 kwietnia 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na powyższe pismo Prezydenta Miasta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 469/13 odrzucił wyżej wymienioną skargę wskazując, że pismo z dnia 7 marca 2013 r. ma charakter wyłącznie informacyjny i wobec tego nie prowadzi do zakończenia postępowania oraz nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jednocześnie podniósł, że akt administracyjny Prezydenta Miasta W. z dnia [...] podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym zakresie wskazał, że skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez organ, a zatem został spełniony warunek formalny wniesienia skargi na ten akt. Dodał, że termin wniesienia skargi podlega przywróceniu na podstawie art. 86 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270).
Odpis postanowienia z dnia 14 czerwca 2013 r. został doręczony skarżącej w dniu 28 czerwca 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy IV SA/Gl 469/13 (k. 30).
W dniu 2 lipca 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt administracyjny Prezydenta Miasta W. z dnia [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że niezachowanie terminu wniesienia skargi wynikało z tego, iż żadne z pism organu nie zawierało pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia i o terminach ich wniesienia. Wobec tego, dopiero z treści postanowienia z dnia 14 czerwca 2013 r. dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 52 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Natomiast jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W skardze na akt Prezydenta Miasta W. z dnia [...] skarżąca wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że niezachowanie terminu wniesienia skargi wynikało z tego, iż żadne z pism organu nie zawierało pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia i o terminach ich wniesienia. Wobec tego, dopiero z treści postanowienia z dnia 14 czerwca 2013 r. dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Uznając zatem, że wskazane w piśmie skarżącej okoliczności, uzasadniają – zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. – przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należało orzec jak na wstępie.