Uzasadnienie
W dniu [...] r. I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., Nr [...], którą utrzymane zostało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla jej córki – M. C., w kwocie 500 zł na okres od 1 lutego do 30 września 2011 r.
Wezwaniem z dnia 8 czerwca 2011 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 6 czerwca 2011 r., zwrócono się do I. C. o uzupełnienie braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej – M. C. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przez sądami administracyjnymi. Równocześnie I. C. poinformowano, że wobec uzyskania przez skarżącą pełnoletniości, utraciła ona status jej przedstawiciela ustawowego i dlatego, aby podejmować działania procesowe w jej imieniu, powinna nadesłać stosowne pełnomocnictwo procesowe.
Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, przywołane wezwanie z dnia 8 czerwca 2011 r. zostało doręczone I. C. 15 czerwca 2011 r. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego upływ nastąpił z dniem 22 czerwca 2011 r., wyżej wymieniona nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy ponownie zaakcentować, że przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla M. C., w kwocie 500 zł na okres od 1 lutego do 30 września 2011 r.
Treść obu przywołanych decyzji nie budzi wątpliwości, że ich adresatem była M. C., która nabyła na ich podstawie prawo do spornego świadczenia. Z kolei I. C. będąca jej matką występowała w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik wyżej wymienionej (pełnomocnictwo do działania przed organami administracji samorządowej stanowi kartę nr 57 akt administracyjnych).
W tym stanie rzeczy, wnosząc skargę na rzeczone rozstrzygnięcie do tutejszego Sądu, I. C. mogła to uczynić wyłącznie w imieniu swojej córki.
Równocześnie należy dodać, że M. C. w dniu wniesienia skargi, (podobnie jak i w dacie wydania decyzji organów obydwu instancji) była osobą pełnoletnią (vide: kopia dowodu osobistego stanowiąca kartę nr 56 akt administracyjnych), a zatem posiadała, w świetle art. 26 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 11 Kodeksu cywilnego, zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych.
- I. C. nie mogła więc złożyć skargi jako jej przedstawiciel ustawowy, lecz tylko jako jej pełnomocnik.
Trzeba w tym miejscu podkreślić, że stosownie do treści art. 37 §1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Oznacza to, że warunkiem nadania skardze dalszego biegu było złożenie przez I. C. pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania M. C. przed sądem administracyjnym.
Z brzmienia art. 49 §1 p.p.s.a. wynika przy tym, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, sąd z mocy art. 58 §1 pkt 3 tej ustawy, orzeka o jej odrzuceniu.
Skoro zatem I. C. nie przedłożyła pełnomocnictwa, udzielonego zgodnie z art. 35 §1 p.p.s.a., to skargę należało odrzucić na podstawie cytowanego art. 58 §1 pkt 3 i §3 tej ustawy.