Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 75/12 w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającej ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego.
W piśmie złożonym w dniu 8 stycznia 2013 r. skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Następnie w dniu 30 stycznia 2013 r. przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, w którym zawarł informację, iż jego dochód stanowi renta w wysokości 870 zł netto oraz umowa zlecenia w wysokości 370 zł. Skarżący podniósł, że zobowiązany jest do łożenia alimentów w wysokości 300 zł oraz od 4 lat uiszcza wydatki brata z tytułu opłat za tzw. media. R.G. stwierdził, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Podkreślił, że nie jest w stanie uiścić kosztów zakupu leków oraz posiada zaległości z tytułu opłat za energię elektryczną, gaz oraz wodę. Posiada dom mieszkalny oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1,5 h, które odziedziczył po rodzicach. Jednocześnie stwierdził, że nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi oraz przedmiotami wartościowymi i jest zadłużony na około 5.000 zł.
W piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: podanie miesięcznej wysokości kosztów bieżącego utrzymania gospodarstwa domowego to jest podatku od nieruchomości i rolnego oraz opłat za tzw. media (energię elektryczną, gaz, wodę itp.) oraz wydatków na zakup środków czystości itp., które także należy udokumentować; udokumentowanie wysokości dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z tytułu renty oraz z tytułu umowy zlecenia. Jednocześnie skarżący został wezwany do sprecyzowania czy nadal prowadzi działalność gospodarczą bądź czy też jej nie prowadzi oraz przedłożenia dokumentów to potwierdzających oraz nadesłania wydruków lub wyciągów dokumentujących operacje dokonane na wszystkich należących do skarżącego rachunkach bankowych, w okresie ostatnich trzech miesięcy.
W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał w dniu 4 marca 2013 r. do Sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo zatytułowane wniosek o uzupełnienie, wykładnię wyroku. W piśmie tym zawarł zarzuty dotyczące postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego. Dodatkowo nadesłał wniosek o zastosowanie leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego wobec swojego brata wraz z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Mając na względzie to, że skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie zasiłku celowego, czyli sprawy z zakresu pomocy społecznej, skarżący nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zgodnie z regulacją art. 239 § pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zatem w tym zakresie wniosek jest bezprzedmiotowy i nie podlega rozpoznaniu.
Zgodnie z regulacją z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazany przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi regulację wyjątkową w stosunku do ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego, wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma natomiast na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach.
Odnosząc się do wniosku R.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata należy stwierdzić, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., na skarżącym spoczywał ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ponadto zgodnie z art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W tym miejscu należy odnotować, że skarżący nie udzielił odpowiedzi na wystosowane do niego wezwanie o uzupełnienie danych ujętych we wniosku. Jakkolwiek przy tym bierność procesowa w powyższym zakresie stanowi niewątpliwą przesłankę przemawiającą przeciwko uwzględnieniu jego żądania, to jednak - mając na uwadze dogłębną analizę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sądowych oraz administracyjnych niniejszej sprawy - uznano, że daje ona podstawy do zastosowania wobec skarżącego prawa pomocy w zakresie częściowym - obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Stanowisko takie zajęto mając na uwadze sytuację skarżącego. R.G. nie posiada żadnych zasobów finansowych, a środki finansowe przeznaczone na jego utrzymanie są bardzo skromne i po uiszczeniu alimentów w wysokości 300 zł miesięcznie bez wątpienia nie pozwalają w pełni pokryć potrzeb skarżącego.
Wobec powyższego należy uznać, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna i nie posiada on środków na pokrycie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Z tych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowiono jak sentencji.