Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. przyznał J. Z. zaliczkę alimentacyjną na okres od [...], do [...] w trybie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732, ze zm.).
W odwołaniu wnioskodawczyni zakwestionowała nieprzyznanie jej zaliczki za [...] i [...].
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji. Kolegium ustaliło, że strona wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej w dniu [...]. Wniosek ten Komornik Sądowy przekazał organowi I instancji w dniu [...]. Tymczasem zgodnie z art. 10 ust. 1 powołanej na początku ustawy prawo do zaliczki ustala się począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Dlatego też prawidłowo przyznano stronie zaliczkę od [...].
W skardze J. Z. ponownie zarzuciła, że należy jej się zaliczka alimentacyjna począwszy od [...], kiedy to złożyła pierwszy wniosek. W [...] złożyła drugi wniosek, bo wcześniej nie wiedziała, że winna z nim wystąpić wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Powołała się również na rozpatrywanie jej sprawy przez Sąd Okręgowy w C. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). Sporna między stronami kwestia początkowego terminu, od którego powinna być przyznana skarżącej zaliczka alimentacyjna, została prawidłowo rozstrzygnięta przez organy administracyjne.
Wynika to z uwzględnienia dwóch okoliczności mających odzwierciedlenie w aktach sprawy. Mianowicie trafnie wskazuje organ odwoławczy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej prawo do zaliczki ustala się od miesiąca, w którym został złożony u komornika sądowego wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek taki skarżąca złożyła dopiero [...].
W toku postępowania administracyjnego i sądowego nie wykazała żadnym dowodem faktu wcześniejszego złożenia wniosku i to wraz z wymaganą dokumentacją.
Po drugie – zaliczka alimentacyjna przysługuje w razie bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych (art. 1 cyt. ustawy). Tym samym koniecznym warunkiem przyznania zaliczki jest prowadzenie egzekucji (pewne odmienne zasady dotyczące dłużników zamieszkałych za granicą nie mają znaczenia w tej sprawie). Tymczasem z akt wynika, że wniosek egzekucyjny skarżąca złożyła u komornika dopiero [...], w związku z czym wniosek o zaliczkę nie mógłby być skutecznie złożony przed tą datą. Powoływanie się przez nią na wniosek z [...] nie ma zatem znaczenia dla wyniku sprawy, zwłaszcza że w chwili złożenia wniosku egzekucyjnego nie można jeszcze mówić o spełnieniu warunku bezskuteczności egzekucji. Warunek ten mógł być aktualny zatem najwcześniej w [...]. Przyznanie zaliczki od tego miesiąca odpowiadało więc kryterium przewidzianym w prawie materialnym.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
su.