Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r. K.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] mocą której zostało skarżącemu zatrzymane prawo jazdy.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 maja 2013 r. tut. Sąd wezwał K.B. do sprecyzowania czy przedmiotem jego skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powołanej wyżej decyzji, czy też decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] dotycząca zatrzymania prawa jazdy kategorii B. W piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2013 r. K.B. ponownie wskazał jako przedmiot skargi decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] Jednocześnie skarżący wniósł o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu oraz o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych.
Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd wezwał K.B. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nadesłał wypełniony formularz PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 1110/11 (Lex nr 1120723) skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Ponadto bezzasadność skargi należy łączyć z możliwością jej wniesienia do sądu.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 247 P.p.s.a.
Przyjdzie zauważyć, że stosownie do treści art. 52 § 1 p. p. s. a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p. p. s. a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Z powyższego wynika, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć jedynie na decyzję, która wydana została w wyniku odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem na decyzję organu drugiej instancji.
W niniejszej sprawie K.B. przedmiotem skargi uczynił decyzję Prezydenta Miasta K. Od decyzji tej przysługiwał środek odwoławczy w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Z akt administracyjnych wynika, że strona z takim odwołaniem wystąpiła, jednakże z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W tym wypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dnia [...]r. wydało postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.B., wskazał że wnosi skargę na decyzję organu I instancji, podając jej datę, numer oraz kwestionując wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
Należy zatem stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na decyzję organu I instancji wydaną w postępowaniu administracyjnym nie jest dopuszczalne. W postępowaniu tym obowiązuje bowiem zasada dwuinstancyjności i chociaż w sprawie orzekał organ II instancji strona skarżąca precyzyjnie określiła, że wnosi skargę na decyzję organu I instancji.
Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., przez co należało orzec jak w sentencji.