Uzasadnienie
B. R. pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] o ustaleniu nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego oraz o zwrocie tego zasiłku w wysokości 1192,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami. We wskazanym piśmie skarżąca wystąpiła do tutejszego Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania przyjdzie stwierdzić, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zamieściła żadnych argumentów uzasadniających podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Na wezwanie tutejszego Sądu pismem z dnia 14 października 2016 r. wskazała, że wykonanie tej decyzji spowoduje pozbawienie zasadnie przyznanych środków społecznych, które były i są potrzebne.
Przyjdzie jednakże wskazać, że skarżąca deklaruje jedynie ograniczenie środków przewidzianych na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny, natomiast norma prawna dająca podstawę dla uwzględnienia wniosku mówi, że jest on zasadny, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle przedstawionej argumentacji przez skarżącą trudno mówić o wyrządzenie znacznej szkody, ponadto brak jest przesłanek do stwierdzenia wystąpienia nieodwracalnych skutków, ponieważ skarżąca sama we wskazanym powyżej piśmie akcentuje, że wykonanie decyzji spowoduje ewentualnie niezbędność ponownego domagania się przyznania należnych środków finansowych.
W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie przedstawioną argumentację, na mocy art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.