Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia.
Wnioskiem z dnia [...] złożonym na urzędowym formularzu "PPF" skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wskazał w nim, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, synem (18 lat) i córką (17 lat) chorą na celiakię (dołączono opinię biegłego sądowego i zaświadczenie lekarskie potwierdzające ten fakt). Zarówno skarżący, jak i członkowie rodziny nie posiadają pracy i utrzymują się dzięki pomocy z opieki społecznej (zasiłek okresowy w kwocie 886 zł i zasiłek rodzinny w kwocie 189 zł). Skarżący oświadczył, że nie ma żadnego majątku. Posiada natomiast zadłużenie czynszowe z tytułu zajmowanego lokalu, co do którego toczy się również postępowanie eksmisyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).
Wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem ustanowienie radcy prawnego, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, że przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wynika, że prowadzi on czteroosobowe gospodarstwo domowe, które utrzymuje się wyłącznie ze środków pochodzących z opieki społecznej (1075 zł). Otrzymywane środki pieniężne nie zaspokajają nawet bieżących kosztów utrzymania rodziny i nie pozwalają na poczynienie żadnych oszczędności. Nadto córka skarżącego jest chora na celiakię, co niewątpliwie wiąże się z kosztownymi wydatkami na leki i na odpowiednią dietę bezglutenową. Zważyć również należy, iż skarżący posiada zadłużenie czynszowe z tytułu zajmowanego lokalu mieszkalnego (nie stanowiącego jego własności), co spowodowało wszczęcie postępowania eksmisyjnego.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby go narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu siebie i swojej rodziny.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.