Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...], skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., M.S. domagał się przyznania pomocy materialnej na zakup [...] i pokrycie [...].
Decyzją z dnia [...] nr [...], Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., po rozpatrzeniu wniosku, odmówił M.S. przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup [...] i [...]. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 106 ust. 1 i art. 7 pkt 4 i 5, art. 8 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Doręczenie tej decyzji bezpośrednio do rąk M.S. nastąpiło w dniu [...], co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k-[...]).
W dniu [...] M.S. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że był ciężko chory i do dnia [...] przebywał w [...] klinice, a decyzja została mu doręczona w dniu [...].
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniosło, iż z podpisanego przez stronę potwierdzenia odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż jej doręczenie nastąpiło w dniu [...]. Tym samym odwołanie, które wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w dniu [...], wniesione zostało po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności procesowej. Termin ten, wynikający z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przedłużany przez organ administracji publicznej, który jest zobowiązany z urzędu do uwzględnienia faktu jego upływu. Organ odwoławczy dodał, iż strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie tego terminu, ale wskazane w nim okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Z dołączonej przez stronę karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...], jak i karty wypisowej Szpitala Klinicznego [...] w K. wynika, że w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji tj. w okresie od dnia [...] do dnia [...] strona nie przebywała w szpitalu. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Dodatkowo organ podniósł, że w oparciu o art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a zatem gdyby przyjąć, że decyzja została doręczona stronie w dniu [...], czyli tak jak twierdzi strona w odwołaniu, a jej pobyt w szpitalu w B. trwał od dnia [...] do [...], to prośba o przywrócenie terminu do winna być wniesiona najpóźniej w dniu [...], licząc ten termin jako siódmy dzień od dnia opuszczenia szpitala.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż jego zdaniem nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych mających miejsce w sprawie. Błąd ten polega, zdaniem skarżącego, na wadliwym przyjęciu daty jego pobytu w szpitalu. Skarżący oświadczył, że przebywał w szpitalu do dnia [...] i ta data jest udokumentowana w karcie szpitalnej, a po tej dacie, lekarz zabronił mu chodzić, aż do [...]. Dlatego zdaniem skarżącego nie mógł w terminie złożyć odwołania od krzywdzącej go decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na [...] i koszty [...], które są mu niezbędne do życia z uwagi na trudną sytuację materialną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ponownie wskazując, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., a zatem jego merytoryczne rozpatrzenie stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Nadto, podkreśliło, że skarżący w dniu [...] został przyjęty do szpitala w B. i przebywał tam do dnia [...], a z karty wypisowej Szpitala Klinicznego [...] w K. wynika, że przebywał tam w okresie od dnia [...] do dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi odwoławczemu skutecznie zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszył obowiązujące przepisy prawa procesowego.
Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć.
Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
Dodatkowo, w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego Sąd nie jest uprawniony do oceny merytorycznych kwestii związanych z prawidłowością odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego, bowiem nie miały one wpływu na treść podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia.
Sąd administracyjny uprawniony był zatem jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. W tym miejscu należy podnieść, że stosownie do treści art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pouczenie o tym zostało prawidłowo zawarte w treści decyzji pierwszoinstancyjnej, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.
W sprawie poza sporem jest okoliczność, iż wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nastąpiło w dniu [...] tj. po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla wniesienia odwołania. Okoliczności tej nie kwestionuje sam skarżący i potwierdza ją zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej.
Podkreślić trzeba, iż na podstawie art. 58 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej przywraca termin na prośbę osoby zainteresowanej jeśli uprawdopodobni ona, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Brzmienie przywołanej regulacji nie pozostawia zatem wątpliwości, że istotą wniosku o przywrócenie terminu jest wyrażenie żądania o rozpatrzenie środka odwoławczego pomimo braku zachowania terminu przewidzianego do jego wniesienia. Natomiast warunkiem uwzględnienia takiego wniosku jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających brak winy strony w tej kwestii, a nadto jednoczesne dopełnienie czynności dla której termin był określony (art. 58 § 2 K.p.a).
W świetle dołączonych do wniosku dokumentów w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego w B. z dnia [...] wynika, że skarżący przebywał tam w okresie od dnia [...] do dnia [...], a następnie w okresie od dnia [...] do dnia [...] przebywał na Oddziale [...] Szpitala Klinicznego [...] w K., co potwierdza karta wypisowa z dnia [...].
Tym samym skarżący w okresie 14 dni od dnia doręczenia decyzji tj. od dnia [...] do dnia [...] nie przebywał w szpitalu. Dodatkowo skarżący nie wskazał żadnych innych dowodów na okoliczność podniesioną w skardze, iż przebywał do dnia [...] w szpitalu i nie mógł chodzić, w związku z tym niesłusznie zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.
W rozpoznawanej sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący już po powrocie ze szpitala w B. sam dokonał odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej i jak podaje w kwestionariuszu wywiadu rodzinnego z dnia [...] mieszka razem z żoną. W związku z tym osobiście miał możliwość zapoznania się z treścią powołanej decyzji i sporządzenia odwołanie, które za pośrednictwem członków rodziny mógł doręczyć bądź przesłać do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w zakreślonym terminie.
Na marginesie rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, iż organ administracyjny ma obowiązek przywrócić termin na prośbę osoby zainteresowanej, jeżeli łącznie zachodzą cztery przesłanki, o których mowa w art. 58 K.p.a., a mianowicie:
- - uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,
- - wniesienie prośby o przywrócenie terminu,
- - dochowanie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu,
- - dopełnienie wraz z prośbą o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.
Jednocześnie brak jednej z tych przesłanek bezwzględnie uniemożliwia usprawiedliwienie niezachowania terminu do złożenia odwołania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy i dochowanie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu).
W tym stanie rzeczy skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a. oraz powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.