Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] nr [...] ustalającą M. R. kwotę nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 5.000 zł.
Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Kolegium.
Następnie w dniu 17 lipca 2013r. do Sądu wpłynął wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wydanych w tej sprawie kolejnych decyzji zobowiązujących do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w łącznej wysokości 5.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Nadto przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 216). Tym samym wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. W związku z powyższym należy stwierdzić, że do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne lub ustalające akty administracyjne, ponieważ nie mają one przedmiotu, który mógłby podlegać wykonaniu.
Przedmiotem wniosku mogą być wobec tego wszelkie akty zobowiązujące i kształtujące dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz akty na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, ostatecznie akty na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
W niniejszej sprawie M. R. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która ustaliła kwotę nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzja organu pierwszej instancji ma zatem charakter wyłącznie ustalający i stwierdzający określony fakt. Z tego wynika, że rozstrzygnięcie tej treści nie podlega wykonaniu w drodze przymusu w postępowaniu egzekucyjnym. Wprawdzie ma ona bezpośredni wpływ na kwestię dalszego zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, jednakże stanowi to już przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego (decyzja z dnia [...] nr[...]).
Stwierdzić więc należy, że zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.
Na marginesie przyjdzie zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] nr [...] zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń dotyczy decyzji posiadającej już niewątpliwie przymiot wykonalności, która jednakże pozostaje poza granicami kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tej przyczyny nie można rozważać kwestii jej wstrzymania.
Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.