Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę między innymi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jednocześnie w tym piśmie domagał się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Po myśli art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Przyjdzie zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu.
W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z opisaną wyżej sytuacją. S. M. wniósł bowiem skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], które zostało uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 583/13. Należy zatem stwierdzić, że skarga dotyczy sprawy, która została już prawomocnie zakończona, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji działając na podstawie przywołanego art. 247 p.p.s.a.