Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 20 lipca 2017 r. J.T. wniósł o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w osobie A.G. powołując się na trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz na niepełnosprawność.
Następnie skarżący złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie potwierdził zakres swojego żądania. W treści przedmiotowego formularza wnioskodawca oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i uzyskuje dochód w ramach zasiłku stałego z pomocy społecznej, w kwocie 402,85 zł ponosząc koszty utrzymania, wśród których wymienił między innymi opłaty: za energię elektryczną (102,53 zł - należność za 2 miesiące) i telefon (20 zł), a także wydatki na żywność (200 zł), drobne naprawy (50 zł) i środki czystości (20 zł). Do formularza skarżący dołączył zaświadczenie MOPR w Z., potwierdzające, iż pobiera zasiłek stały, w kwocie 402,85 zł oraz kopię decyzji administracyjnej, mocą której przyznano mu prawo do dodatku mieszkaniowego, w wysokości 215,13 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku J.T. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie nadesłane przezeń wraz z wnioskiem dokumenty źródłowe (vide: karty nr 14 i 15 akt sprawy) potwierdzają, że utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, a mianowicie z zasiłku stałego oraz z dodatku mieszkaniowego, uzyskując w tych ramach ogółem miesięcznie zaledwie 617,98 zł, co nawet przy bardzo oszczędnym gospodarowaniu nie pozwala na wygenerowanie w zasadzie jakichkolwiek rezerw.
W tym stanie rzeczy uznano, że skarżący wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie radcy prawnego z wyboru znacznie przekracza jego możliwości. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.