Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lipca 2016 r. D.K. i B.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]r. nr [...], zobowiązującą skarżących do opróżnienia lokalu mieszkalnego w służbach mundurowych położonego w C. przy ul. [...].
W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w treści którego wskazano, że skarżący nie posiadają innego lokalu, na zakup nowego lokalu mieszkalnego nie mają środków. Podniesiono, że D.K. uzyskuje emeryturę w wysokości 1600 zł, z uwagi na wiek oraz sytuację majątkową nie ma możliwości zakupu lokalu mieszkalnego, nie ma również prawa wynajmu mieszkania komunalnego, na dowód czego do wniosku załączono pismo z Urzędu Miasta C. z 19 maja 2016 r. Natomiast B.K. mieszka czasowo w wynajmowanym 20-metrowym mieszkaniu w W. Podsumowując podkreślono, że wykonanie decyzji organu I instancji wywoła nieodwracalne skutki a mianowicie skarżący znajdą się w przytulisku, bowiem Miasto C. nie dysponuje lokalami, do których mogliby zostać przekwaterowani.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie wskazuje się, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1090/13, Lex nr 1511173). Ponadto należy zaznaczyć, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., Sygn. akt II OZ 1392/14, Lex nr 1634829).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca D.K. w sposób wystarczający i przekonujący uprawdopodobniła wystąpienie po jej stronie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z twierdzeń skarżącej lokal mieszkalny, co do którego opróżniania orzeczono w zaskarżonej decyzji, jest jej jedynym miejscem zamieszkania. Skarżąca nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego, nie posiada środków na zakup nowego mieszkania, nie spełnia kryteriów kwalifikujących do wynajmu lokalu komunalnego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji polegające na opuszczeniu tego lokalu mogłoby zatem wywołać dla skarżacej znaczną szkodę polegającą na pozbawieniu jej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb mieszkaniowych, a nadto spowodować trudne do odwrócenia skutki. W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Natomiast wniosek B.K. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem skarżący nie podał żadnych okoliczności, które potwierdzałyby, że również względem niego wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści wniosku, jak również z akt administracyjnych wynika, że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe albowiem mieszka wraz z żoną w wynajmowanym 20-metrowym mieszkaniu w W., natomiast do rzeczonego lokalu wraca odwiedzając mamę (k-77 akt adm.). W związku z powyższym, zdaniem Sądu, względem skarżącego nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 P.p.s.a. i dlatego, mając na względzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji.