Uzasadnienie
W treści skargi R. C. wniósł o zwolnienie od "wszelkich opłat sądowych" oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołując się na podeszły wiek i ubóstwo.
Następnie, w dniu 10 września 2018 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdził zakres swojego żądania wywodząc, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z terenu B.. Równocześnie oświadczył, że gospodaruje samotnie i jest współwłaścicielem gruntów rolnych (bez budynków i ogrodzenia), o powierzchni 0,48 ha. Nie posiada natomiast żadnych innych nieruchomości, zasobów finansowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł i utrzymuje się z emerytury, w kwocie 1.040,84 zł i świadczenia pieniężnego przyznanego mocą zaskarżonej decyzji, w wysokości 414,72 zł. W tym miejscu skarżący podkreślił, że wspomniany dochód nie wystarcza na zaspokojenie jego wszystkich koniecznych potrzeb.
Nadto, w złożonym równolegle drugim formularzu (karty nr 5-6 załącznika do akt sądowych) wyszczególnił obciążające go koszty utrzymania wymieniając wśród nich czynsz (550 zł), opłaty za: gaz (150 zł - w tym ogrzewanie) energię elektryczną (100 zł) i za telefon (100 zł) oraz wydatki na leki i leczenie (100zł).
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 § 2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z jego oświadczeń wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą w podeszłym wieku (84 lata) i utrzymuje się z emerytury oraz ze świadczenia pieniężnego, których wysokość uznano za dostatecznie uprawdopodobnioną biorąc pod uwagę dokumenty dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy (vide: kopia przekazu pocztowego dotyczącego emerytury za luty 2018 r. oraz decyzja o przyznaniu mu świadczenia - odpowiednio karty nr 3 i 18 wspomnianych akt).
Miesięczna suma tych dochodów wynosi około 1.450 zł, co zdaniem rozpoznającego wniosek - zważywszy deklarowaną przez skarżącego wysokość obciążających go kosztów, do których należy przecież doliczyć niezbędne wydatki na wyżywienie i zakup środków czystości oraz odzieży - nie wystarcza na dokonanie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności.
Mając na względzie powyższe stwierdzić przyjdzie, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.