Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] ustalił J.N. odpłatność za pobyt dziecka K.N. w rodzinie zastępczej na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w kwocie 925 zł miesięcznie. Na powyższą decyzję J. N. wniósł odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2012r. J.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powołane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Następnie Kolegium przekazało do tut. Sądu pismo skarżącego z dnia 22 października 2012 r. złożone w organie I instancji w sprawie "zawieszenia decyzji nr [...]" wydanej przez Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z kolei na wezwanie Sądu skarżący pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. (data nadania) wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Jednocześnie wskazał, że jego sytuacja finansowa uniemożliwia mu ponoszenie wysokich kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, co doprowadzi do wszczęcia postępowania komorniczego, naliczenia dodatkowych kosztów egzekucyjnych i spowoduje prawdopodobnie zlicytowanie jego majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Co do zasady zatem, przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (tak też postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, publ.: Lex nr 1121276).
Takie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia, zdaniem Sądu, wstrzymania wykonania decyzji wydanej w I instancji w sytuacji braku jej merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji i zakończenia postępowania wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze proceduralnym.
Wobec tego należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu I instancji, która nie należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie. Decyzja organu I instancji o ustaleniu odpłatności dziecka za pobyt w rodzinie zastępczej oraz zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o tej odpłatności nie zachowują bowiem tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnej i tego dotyczy sprawa administracyjna, natomiast decyzja organu I instancji ustalająca odpłatność za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej dotyczy kwestii materialnoprawnych i jest odrębną sprawą administracyjną. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym pomiędzy zaskarżonym postanowieniem o charakterze formalnym a decyzją organu I instancji. To natomiast uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania w postępowaniu dotyczącym postanowienia o znaczeniu procesowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, Lex nr 1121276; z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, Lex nr 896415; z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 Lex nr 1069479).
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.