Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] M.P. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Poza tym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, LEX nr 948934).
W przedmiotowej sprawie, decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu [...]. Wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...]. Tymczasem skarga została nadana przez skarżącą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu [...], a następnie przekazana przez sąd organowi w dniu [...] (data nadania), czyli już po upływie terminu do jej wniesienia.
Stwierdzić zatem należało, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu.
Ponadto sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.