Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 12 września 2005 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 90 poz. 575 ze zm.), § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) orzekł, iż u S. O. występuje choroba zawodowa wymieniona w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż lekarze orzecznicy Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. rozpoznali u S. O. chorobę zawodową w postaci [...]. Dane o zagrożeniu zawodowym w środowisku pracy i o przebiegu pracy zawodowej ustalono na podstawie dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez upoważnionego pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Z. oraz oceny narażenia zawodowego sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. i K.. Dokonane ustalenia w opinii organu l instancji wskazały, iż S. O. pracował w warunkach narażenia na czynnik przyczynowy rozpoznanego schorzenia - [...] podczas zatrudnienia w latach [...] w [...] w K. na stanowisku [...] w latach [...] r. w [...] w G. również na stanowisku [...], w latach [...] w [...] s.c. w Z. na stanowisku [...] oraz w latach [...] r. w [...] Sp. z o.o. w W.. Organ wskazał, iż wykonując na stanowisku [...] w [...] czynności zawodowe związane z [...] pracował w środowisku pracy, gdzie występowały [...] w tym [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji pracodawca tj. [...] Sp. z o.o. w S. [...] nie zgadzając się z decyzją organu I instancji podniosła, iż z posiadanych wyników badań środowiskowych, stężenie [...] w środowisku pracy S. O. nie przekraczało normatywów higienicznych.
Decyzją nr [...] z dnia 7 listopada 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż jeżeli pomiary kontrolne nie wykazały przekroczenia NDS i norm czynników szkodliwych dla zdrowia w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1989 r. to nie oznacza to, iż S. O. nie był narażony na działanie tych szkodliwych czynników. Wskazano, iż § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje jedynie najwyższe dopuszczalne stężenia czynników szkodliwych (NDS) - średnie ważone, których oddziaływanie na pracownika w ciągu dniówki roboczej przez okres jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować negatywnych zmian w stanie zdrowia. Z powyższego wynika zatem, iż uregulowanie to nie zawiera kategorycznych stwierdzeń, iż brak przekroczeń NDS nie może spowodować w organizmie choroby. Dlatego też w ocenie organu wobec faktu rozpoznania choroby zawodowej przez orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej (WOMP w S.) oraz faktu wieloletniej pracy w narażeniu na [...], nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. poprzez błędne przyjęcie związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem [...] u S. O., a warunkami pracy w [...] podając, iż nie był on narażony na czynniki szkodliwe.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z przepisami prawa, a właśnie tylko w kryteriach legalności odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269).
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem 3.IX.2002 r., a zatem prawidłowo zostało przeprowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, ze zm.), w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych...
(Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Dla stwierdzenia choroby zawodowej na gruncie tych przepisów konieczne były zasadniczo trzy elementy, a to rozpoznanie choroby zawodowej przez uprawnioną jednostkę organizacyjną służby zdrowia, ustalenie występowania w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia oraz ustalenie związku przyczynowego między tymi czynnikami, a rozpoznaną chorobą. Kwestia rozpoznania u S. O. choroby zawodowej [...] była bezsporna i wynika ze stosownego orzeczenia lekarskiego z dnia 19.VII.2005 r., które nie zostało przez strony zakwestionowane. Już w tym orzeczeniu przyjęto, że także podczas pracy w latach [...] w [...] której następcą prawnym jest skarżąca, S. O. był narażony na szkodliwe działanie czynników mogących wywołać [...].
Takiego samego ustalenia dokonały organy administracyjne obu instancji w oparciu o przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne. Skarżąca Spółka właściwie nie kwestionuje też, że podczas tego zatrudnienia wymieniony pracownik pracował w obecności [...] i znajdującej się w nim [...], co zresztą jest niemal okolicznością notoryjną. Jedyny wyrażony zarzut skargi dotyczy nieprzekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń owej [...]. Tymczasem to zagadnienie zostało prawidłowo ocenione w zaskarżonej decyzji. Mianowicie przekroczenie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, określonych w przepisach wydanych w oparciu o delegację ustawową z art. 228 § 3 Kodeksu pracy, nie jest normatywną przesłanką, od spełnienia której uzależnione byłoby stwierdzenie rozpoznanej choroby zawodowej. Oznaczone w tych przepisach normy służyć mają bowiem profilaktycznej ochronie zdrowia pracowników oraz mają wpływ na niektóre ich uprawnienia związane ze stosunkiem pracy (por. art. 148 i 151 § 1 i 2 Kp.), natomiast brak ich przekroczenia nie powoduje automatycznego wykluczenia możliwości rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej.
Dlatego też słusznie organy Inspekcji Sanitarnej kierowały się przesłankami wymienionymi w § 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zebrany w toku dochodzenia epidemiologicznego materiał dowodowy w sposób wystarczający zobrazował warunki pracy S. O. w [...] by móc poczynić ustalenie, że podczas tej pracy był on narażony na szkodliwe działanie [...], mogące prowadzić do [...]. Przy uwzględnieniu domniemania związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a tymi warunkami pracy, stwierdzenie choroby zawodowej nie może budzić żadnych istotnych zastrzeżeń, zwłaszcza wobec charakteru omawianej choroby, która zasadniczo nie powstaje w warunkach pozazawodowych.
Mając powyższe względy na uwadze, z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
su.