Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 800/14 tutejszy Sąd uwzględnił skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 30 czerwca 2014 roku (dalej: Wojewoda, organ nadzoru), który działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm., dalej także: u.s.g) stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Żory z dnia 29 maja 2014 roku Nr 495/XLVII/14 w sprawie przyjęcia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów.
W uzasadnieniu wyroku na stronie siódmej, w trzecim akapicie posłużono się zwrotem "nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż odpowiada" oraz "które nie doprowadziły do podważenia" i na ostatniej stronie w przedostatnim akapicie "nie zostały", tymczasem nie budzi wątpliwości, że powinno być – odpowiednio – "zasługuje na uwzględnienie gdyż nie odpowiada", "które doprowadziły do podważenia" oraz "zostały", co stanowi oczywistą omyłkę pisarską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny – tak: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2059/10, a także M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1978, t. 2, s. 440, oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LEX2009. W przywołanym komentarzu wyrażono pogląd, że "oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami – co też wystąpiło w przedmiotowej sprawie.
Omyłkowość objętych sprostowaniem wyrażeń jest bowiem natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Umieszczone na stronie siódmej w trzecim akapicie sformułowania: "nie zasługuje" "odpowiada" i "nie doprowadziły" oraz na stronie ostatniej w przedostatnim akapicie "nie zostały", stanowią oczywistą omyłkę pisarską, gdyż treść orzeczenia nie nasuwa wątpliwości, że w miejscach tych zwrotów winny zostać wpisane – odpowiednio: "zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie odpowiada ono przepisom prawa", "które doprowadziły do podważenia" oraz "zostały".
Wskazane słowa czy też zwroty wskutek ich omyłkowego użycia z zaprzeczeniem "nie" w dokonanej składni zdania, wymagają zatem sprostowania.
W całokształcie rozstrzygnięcia omyłka ta nie budzi wątpliwości. Jednocześnie – co wymaga zauważenia – dokonane sprostowanie nie ma żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany.
Tym samym po sprostowaniu, wskazane akapity otrzymują brzmienie: (...) "Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa. Wskazują na to zarzuty zawarte w skardze, jak również okoliczności brane przez Sąd pod rozwagę z urzędu, które doprowadziły do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego", a także (...) "Reasumując, opowiedzieć się należy za stanowiskiem, że w rozpatrywanej sprawie zostały wyczerpane przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi, ponieważ dostrzegane ułomności kwestionowanej uchwały nie posiadają charakteru istotnego i przy zastosowaniu powszechnie wykorzystywanych reguł interpretacji mogą być one interpretowane i wykorzystywane przez uprawnione organy w zgodzie z prawem".
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.