Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opinię rekwalifikacyjną Ośrodka Rodzin Zastępczych "A" w B. z dnia [...]r. nr [...], dotyczącą wykonywania zadań zawodowej rodziny zastępczej przez E. i J. S. W dniu 3 września 2013 r. do tut. Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym E. S. domagała się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku.
Natomiast po myśli art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Przyjdzie zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu.
W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Skarga została bowiem wniesiona na opinię rekwalifikacyjną Ośrodka Rodzin Zastępczych "A" w B. z dnia [...]r. nr [...], sporządzoną na zlecenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., dotyczącą oceny wykonywania zadań zawodowej rodziny zastępczej przez E. i J. S. Tymczasem powyższa opinia nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem czy też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Zaskarżona opinia nie jest bowiem władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej o charakterze indywidualnym, nie rozstrzyga także w żaden sposób o uprawnieniach lub obowiązkach skarżącej wynikających z przepisów prawa administracyjnego.
Tym samym opinia ta pozostaje poza kategorią spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Wobec tego należało orzec, jak w sentencji.