Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2016 r. M.F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., skargę na decyzje tego organu z dnia [...] r. o numerze [...], w przedmiocie zasiłku celowego oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego oraz oczywistej omyłki pisarskiej. Skarga na decyzję z dnia [...] r. o numerze [...] została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SA/Gl 805/16.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło odrzucenie skargi na postanowienie z dnia [...] r. nr [...] wobec niewykorzystania środków zaskarżenia, ewentualnie o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zgłoszonego przez skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 625-626).
Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, zatem potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731 oraz powołane tam orzecznictwo, a także postanowienia NSA: z 28 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1007/15; z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13; z 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 291/13, dostępne na stronie internetowej - Centrala Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 P.p.s.a., który w pkt 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07 - LEX nr 374841).
Stosownie natomiast do art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na postanowienie prostujące Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Stosownie do regulacji zawartej w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze służy stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zaskarżonym W zaskarżonym postanowienie skarżący został pouczony o trybie i sposobie jego zaskarżenia.
Skarga może być zatem wniesiona do sądu administracyjnego jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Stwierdzić zatem trzeba, że w sytuacji gdy strona nie wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak w niniejszej sprawie, skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a.
Skoro skarga M.F. jest oczywiście bezzasadna, to na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono w sentencji.