Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Burmistrz S. ustalił A. P., jako dłużnikowi alimentacyjnemu, należność do zwrotu w kwocie 2.880 zł wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz A. P. w kwocie 240 zł miesięcznie za okres od 1.10.2010 r. do 30.09.2011 r., oraz orzekł o obowiązku zwrotu tych należności. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 27 ust. 1-3 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji podano, że świadczenia z funduszu zostały wypłacone osobie uprawnionej na podstawie decyzji z dnia [...] w związku z czym dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu tych świadczeń organowi właściwemu wierzyciela, łącznie z ustawowymi odsetkami.
W odwołaniu A. P. oświadczył, że nie jest dłużnikiem alimentacyjnym wynikającym z art. 133 krio oraz wyroku Sądu Rodzinnego w Z. Zarzucił też, że świadczenia z funduszu zostały wypłacone bezprawnie, w oparciu o nierzetelnie ustalony dochód rodziny osoby uprawnionej.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. W szczególności powołało się na wydaną decyzję przyznającą świadczenia z funduszu alimentacyjnego, której następstwem jest orzeczenie o zwrocie przed dłużnika alimentacyjnego należności, które w niniejszym przypadku prawidłowo zostały określone przez organ podstawowego stopnia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. P. zakwestionował regulację prawną zawartą w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, która jego zdaniem narusza prawa ojca do wpływania na wychowanie i utrzymanie biologicznego dziecka. Zarzucił, że jego odwołanie nie zostało należycie rozpatrzone, a występujące w sprawie problemy zostały spłycone. Podniósł nadto, iż powinien otrzymywać decyzje o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, co dotychczas nie miało miejsca.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). W szczególności trafnie organy obu instancji przywołały art. 27 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który w ust. 1 zobowiązuje dłużnika alimentacyjnego do zwrotu przedmiotowych należności, a w ust. 2 przewiduje formę decyzji do skonkretyzowania tego obowiązku. Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym. Zaświadczenie Komornika z dnia 16.09.2010 r. potwierdza bezskuteczność egzekucji alimentów prowadzonej przeciwko skarżącemu na podstawie sądowych tytułów wykonawczych.
Skarżący nie podważył skutecznie tego dokumentu, w związku z czym negowanie przez niego statusu dłużnika alimentacyjnego nie mogło zostać podzielone. Nie powołał się także na inne konkretne okoliczności, które mogłyby zwolnić go z obowiązku zwrotu wypłaconych świadczeń. W sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie zwrotu należności zasadniczo nie służy weryfikacji ustaleń dokonanych w postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie można do tego rodzaju okoliczności zaliczyć ogólnikowego kwestionowania ustaleń w zakresie spełnienia przez rodzinę osoby uprawnionej kryterium dochodowego.
Skarżący nie wykazał też, by za okres wypłaty owych świadczeń wywiązał się z obowiązku alimentacyjnego. W tym kontekście odwołanie się w skardze do praw ojca nie wydaje się stosowne. Chybione jest również wskazywanie na obowiązek doręczania skarżącemu decyzji przyznających świadczenia z funduszu, skoro art. 27 ust. 7 pkt 1 przewiduje jedynie przekazywanie dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu takich świadczeń, a takiej informacji skarżącemu udzielono przed wydaniem decyzji I instancji w ramach obecnie kontrolowanego postępowania administracyjnego.
Pozostałe wywody skargi nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji.