Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lipca 2018 r. K.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. uchylającą decyzję z [...] r. w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego oraz odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko D. N. i przyznającą świadczenie na drugie dziecko K. N. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Należy wskazać, że art. 61 § 3 P.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (tak też postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, publ.: Lex nr 1121276).
Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy, co zaskarżona decyzja. Dlatego Sąd rozpoznał go jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślenia wymaga, że ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296).
Natomiast co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków, albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex, Warszawa 2013, Wydanie 5, str. 242).
W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji uchylającą inną decyzję oraz odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego i jednocześnie przyznającą takie świadczenie. Powyższa decyzja nie nakłada na stronę skarżącą obowiązku określonego zachowania oraz nie zobowiązuje strony skarżącej do zwrotu środków, zatem w tym zakresie nie nadaje się do wykonania. Obowiązek zwrotu środków może bowiem wynikać z zupełnie innej decyzji, wydanej w odrębnym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.