Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania B. K. utrzymało w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] dotyczącą przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 59,58 zł miesięcznie na okres od 1 maja 2017 r. do 31 października 2017 r.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Z-ca Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej i Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. decyzją nr [...] z dnia [...] r., nr [...], przyznał B. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 59,58 zł miesięcznie na okres od 1 maja 2017 r. do 31 października 2017 r.
W podstawie prawnej powołano przepisy art. 2, art. 3, art. 4, art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 180). W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał argumentację za przyznaniem świadczenia i przedstawił sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego w kwocie 59,58 zł miesięcznie.
B. K. wniosła odwołanie, w którym oświadczyła, że nie zgadza się z decyzją organu.
Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 132 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Organ wskazał, że strona złożyła w dniu [...] r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku stwierdziła, że jest właścicielem lokalu o pow. użytkowej [...] m2, w którym brak jest centralnie dostarczanej ciepłej wody, brak co oraz instalacji gazu. Ustalono, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wydatki mieszkaniowe wynoszą kwotę [...] zł, a powiększone o ryczałt za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody i instalacji gazowej wynoszą ogółem [...] zł. W deklaracji o dochodach podano, że dochody strony w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wynoszą- [...]zł. zł., a miesięcznie wynoszą 921,71 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.
W myśl art. 3 ust. 3 tej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575, 1583 i 1860 oraz z 2017 r. poz. 60).
Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego dla jednej osoby wynosi - 35 m2.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę miedzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkowa zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast w myśl ust. 2 pkt 2 tego artykułu, jeżeli miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym.
W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.
Zgodnie z art. 6 ust. 8 cyt. ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.
Z kolei, stosownie do treści art. 6 ust. 10 ww. ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.
Organ odwoławczy stwierdził, że ogółem wydatki mieszkaniowe B. K. wynoszą 197,84 zł. Dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę pomiędzy ogólnymi wydatkami na powierzchnię normatywną pomniejszonymi o 15 % dochodu strony, tj. 921,71 zł. Dodatek mieszkaniowy wynosi zatem 59,58 zł. miesięcznie.
Organ wskazał, że ustawodawca nie przewidział zmian w sytuacji dochodowej do ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego.
W konsekwencji zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której nie sprecyzowała ani zarzutów, ani wniosków.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, będąca przedmiotem kontroli Sądu nie narusza prawa.
Organy obu instancji, w wydanych rozstrzygnięciach wskazały na materialnoprawną podstawę decyzji oraz przedstawiły szczegółowy sposób wyliczenia ogólnych wydatków mieszkaniowych skarżącej oraz wysokości dodatku mieszkaniowego.
W szczególności powołano przepisy art. 2, art. 3, art. 4, art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 180).
Skarżąca wyrażając niezadowolenie z przyznanego dodatku mieszkaniowego nie wskazała żadnych przyczyn, z powodu których nie zgadza się z przyznanym dodatkiem mieszkaniowym.
Poza sporem jest, że lokal zajmowany przez skarżącą nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy.
Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;
- 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.
Organ I instancji wskazał, że skarżąca zamieszkuje w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy i dlatego żeby obliczyć przysługujący jej dodatek mieszkaniowy przyjęto stawkę za 1 m2 obliczoną, na podstawie Zarządzenia Prezydenta Miasta B.. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B.. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Następnie organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia stawki czynszowej, która wyniosła 2,25 zł za 1 m2 i przedstawił kolejne obliczenia dotyczące wysokości wydatków mieszkaniowych, które łącznie wyniosły 197,84 zł miesięcznie.
Ustalając kwotę dodatku mieszkaniowego, organ uwzględnił ryczałt z tytułu braku centralnie dostarczanej ciepłej wody, ryczałt z powodu braku centralnego ogrzewania wynoszący oraz ryczałt z powodu braku instalacji gazowej.
Przedstawiając kolejne ustalenia, organ wskazał, że zgodnie z deklaracją strony o dochodach, przyjął, że miesięczny dochód strony wynosi 921,71 zł, a zatem udział własny gospodarstwa domowego w utrzymaniu lokalu wyniósł 138,26 zł., czyli 15% tego dochodu. Prawidłowo organ ustalił zatem, że różnica pomiędzy przeliczonymi wydatkami na normatywną powierzchnię użytkową lokalu /197,84 zł/, a kwotą stanowiącą 15% dochodu strony /138,26 zł/ wyniosła 59,58 zł i w takiej kwocie organ I instancji przyznał stronie dodatek mieszkaniowy. Organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy będące podstawą powyższych obliczeń.
Ponadto organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W związku z tym podkreślenia wymagało, że organ przyjął do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, prawidłowo ustaloną kwotę miesięcznego dochodu strony.
Podsumowując, w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organ odwoławczy oraz przez organ I instancji.
Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały bowiem dokonane na podstawie prawidłowej oceny dowodów. W stanie faktycznym sprawy wskazano właściwe przepisy mające zastosowanie w sprawie.
Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.