Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 39 ust. 3, 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 3 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /j.t. Dz.U. Nr 71 z 2000 r., poz. 838 ze zm./, uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych oraz art. 104 Kpa, zezwolił T. O. na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Z. w okresie od [...] r. do [...] r. w celu umieszczenia [...] schodów do sklepów znajdujących się w budynku przy ulicy [...], określił warunki zajęcia pasa drogowego oraz naliczył z tego tytułu opłatę w wysokości [...] zł.
W odwołaniu T. O. wniósł o stałe zezwolenie na użytkowanie schodków i naliczenie realnej jednorazowej opłaty. Strona wskazała, że konieczność zajęcia pasa drogowego pod zamontowanie schodków wynika z usytuowania budynku, wybudowanego według pozwolenia na budowę z [...] r. Zarzucił też, że posiadacze innych sklepów nie ponoszą opłat w podobnej sytuacji.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji wydal rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem strony. Natomiast wysokość naliczonej opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, według którego opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 tego artykułu, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.
W rozpatrywanym przypadku wyliczenie to przedstawia się następująco:
[...] m2 x [...] zł x 365 dni = [...] zł, przy czym [...] zł jest zgodne z § [...] ust. [...] lit. [...] wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w Z..
W skardze T. O. zarzucił, że organ odwoławczy pominął okoliczności podniesione w odwołaniu, w świetle których decyzja I instancji jest sprzeczna z poczuciem sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 Konstytucji. Poza wywodami stanowiącymi powtórzenie treści odwołania skarżący zarzucił, że w żadnym punkcie swojego wniosku nie podał końcowej daty używania schodów na [...] r.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem wymogom prawa, a tylko pod tym kątem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej /art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269/. Otóż przedmiotem sprawy administracyjnej była kwestia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cel określony w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Wniosek o wydanie takiego zezwolenia zawierał dokładne dane odnośnie sposobu i celu zajęcia pasa drogowego, powierzchni oraz okresu zajęcia. Na rozprawie sądowej skarżący przyznał, że wniosek z [...] r. został w całości przez niego napisany. Uwzględnienie tego wniosku mogło nastąpić tylko w sposób określony przez organy administracyjne. Stosownie do przytoczonego wcześniej art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, mającego zastosowanie przy wydawaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektów budowlanych /lub ich części/ niezwiązanych z potrzebami – zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego /art. 40 ust. 1 pkt 3/, nie jest możliwe naliczenie postulowanej przez skarżącego, jednorazowej opłaty za zajęcie pasa drogowego na czas nieokreślony.
Przepis art. 40 ust. 6 został prawidłowo przytoczony przez organ odwoławczy, a ustalona opłata odpowiada dyspozycji tego przepisu oraz stawce opłaty uchwalonej przez Radę Miejską w Z.. W sytuacji zatem, gdy w toku postępowania administracyjnego nie doszło do cofnięcia wniosku, ani do jego prawnie dopuszczalnej modyfikacji, organy obu instancji były związane żądaniem skarżącego i musiały go rozpatrzyć zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. W takich warunkach nie może być mowy o dyskryminacji skarżącego naruszającej normy konstytucyjne.
Zauważyć w końcu przyjdzie, że według znajdującej się w aktach notatki służbowej w dniu złożenia wniosku przedmiotowe schodki były już zamontowane, co mogło prowadzić do wymierzenia skarżącemu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Korzystne dla skarżącego działanie organów administracyjnych, które takiej kary nie nałożyły, lecz wydały zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, da się uzasadnić jedynie okolicznością, że z materiału sprawy wynika, iż przedmiotowe schodki są łatwe do demontażu, a więc przyjmując dopuszczalność zajęcia pasa drogowego na wskazany we wniosku cel, można było pominąć nieistotny technicznie problem ich uprzedniego usunięcia. Zasadniczo jednak zezwolenie nie może być udzielane następczo, a więc już po faktycznym zajęciu pasa drogowego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie mogła być uwzględniona, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.