Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2018 r. referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wyżej wymienionego orzeczenia wskazano, że wraz ze skargą strona złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W treści tego formularza oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem małoletnich dzieci, obecnie przebywa na świadczeniu rehabilitacyjnym, jednak ZUS zakwestionował jej prawo do tego świadczenia, w następstwie czego jedynym dochodem skarżącej są alimenty na dzieci, w kwocie ogółem 969 zł miesięcznie. Strona dodała, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i obciążają ją koszty z tytułu czynszu (760,86 zł), "opłat" (96,23 zł) oraz w ramach spłaty karty kredytowej (500 zł). Zadeklarowała przy tym, że zamieszkuje w lokalu swoich rodziców. Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia [...] r.) strona wyjaśniła, że mieszkanie, położone w M. przy ul. [...] zajmuje wraz z dziećmi na podstawie umowy użyczenia zawartej z rodzicami.
Równocześnie wnioskująca przedstawiła między innymi kopię decyzji o przyznaniu jej dodatku mieszkaniowego, w kwocie 421,45 zł miesięcznie, dokumenty obrazujące ponoszone koszty utrzymania, ugodę alimentacyjną z ojcem jej pierwszego dziecka oraz protokół ugody z ojcem drugiego, a także wyciągi obrazujące operacje na należącym rachunku bankowym za lipiec i sierpień 2018 r. Nadto przedłożyła zaświadczenie ZUS potwierdzające, że od 20 lipca 2017 r. nie pobiera świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
Referendarz jako przyczynę odmowy uwzględnienia wniosku podał, że z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego strony za sierpień 2018 r. (prowadzonego w [...].) wynika, iż w dniu 6 sierpnia 2018 r. dokonała na to konto przelewu w kwocie 2.000 zł. Tymczasem skarżąca nie wspominała, aby dysponowała jakimikolwiek oszczędnościami czy środkami pieniężnymi, a zatem nie jest znane źródło, z którego uzyskała tak znaczną (relatywnie do deklarowanych dochodów) kwotę. Ponadto przelew ten został dokonany z innego należącego do niej rachunku bankowego (prowadzonego w [...]). Pomimo że zwrócono się do strony o nadesłanie wyciągu z jej rachunku bankowego, to nadesłała tylko wyciąg z jednego konta (prowadzonego w [...]) w ogóle nie wspominając o drugim (prowadzonym w [...]) i nie nadsyłając żadnych wyciągów dotyczących tego rachunku.
Ponadto o ile skarżąca w lipcu 2018r. uzyskała świadczenia z pomocy społecznej, to w sierpniu 2018r. świadczeń z tego tytułu nie otrzymała. W ocenie referendarza świadczyć to może o poprawie sytuacji finansowej skarżącej od tego okresu.
Pismem z dnia 23 października 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia. Podniosła, że konto w [...] jest kontem związanym z uzyskanym kredytem oraz kartą kredytową. Wskazała, że kredyt zaciągnęła, "aby mieć z czego żyć". Posiada zadłużenie w kwocie 48.167,46 zł, a jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu.
Skarżąca przedłożyła nadto wyciąg z obydwu rachunków bankowych, potwierdzający uzyskany kredyt oraz kserokopie decyzji administracyjnych w sprawie przyznania zasiłków celowych z sierpnia i września 2018 r., w szczególności na zakup żywności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Na wstępie należy zaznaczyć, że strona skarżąca składając wniosek o prawo pomocy, zażądała ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sadowych. Podkreślenia wymaga, że z związku z ustawowym zwolnieniem sprawy z kosztów sądowych z mocy samego prawa na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. w tym zakresie wniosek skarżącej jest bezprzedmiotowy i nie podlegał rozpoznaniu.
Odnosząc się więc do sprzeciwu od zaskarżonego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata należy stwierdzić, że skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jej obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 252 § 1 P.p.s.a., osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana podać we wniosku dokładne dane obrazujące jej sytuację rodzinną i majątkową. W sytuacji, gdy przedstawione okoliczności faktyczne są niewiarygodne lub niekompletne, wspomniany wyżej obowiązek nie jest wypełniony.
W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do ustanowienia dla skarżącej adwokata. Skarżąca wraz ze sprzeciwem przedłożyła kserokopie decyzji z sierpnia i września 2018 r. o przyznaniu zasiłków celowych oraz nadesłała wyciągi z kont bankowych, potwierdzających, że skarżąca uzyskała kredyt konsumpcyjny i przelewy pomiędzy kontami związane były z tym kredytem.
W związku z powyższym Sąd postanowił przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.