Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. przyznał W. F. zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu obuwia w wysokości [...] złotych oraz bielizny osobistej w wysokości [...] złotych.
Po rozpatrzeniu odwołania W. i A. F. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając w oparciu o treść art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji
W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła wniesiona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skarga K. L., A. F. na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprwnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjne temu organowi. Wnoszący we własnym interesie skargę musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą ocenić sądowi, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżący K. L. nie zamieszkuje wspólnie z W. i A. F. oraz nie stanowi z nimi rodziny w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Zatem nie był stroną postępowania administracyjnego, jak również nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego przyznanego na rzecz uczestniczki postępowania W. F. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.