Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt IV SO/Gl 23/14 starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu J.P. (dalej: skarżący) prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla niego radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. F. W piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż zapoznał się z aktami sprawy. Podtrzymał jednocześnie żądania skarżącego, zawarte w skardze.
Pełnomocnik skarżącego wziął następnie udział w rozprawie, która odbyła się w dniu 16 kwietnia 2015 r. W toku rozprawy pełnomocnik wnosił i wywodził jak w skardze. Wniósł również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one pokryte w żadnej części.
W wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. oddalającym skargę Sąd nie orzekł w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazane wyżej przepisy, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490), zwanego dalej w skrócie: rozporządzeniem.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia (§ 2 ust. 2).
W tym miejscu wskazać trzeba, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie określona została w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w pierwszej instancji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w "innej sprawie" stawka minimalna wynosi 240 zł. Stawka powyższa znajduje zastosowanie w rozpatrywanym przypadku, bowiem przedmiot skargi stanowiła decyzja organu administracji publicznej, utrzymująca w mocy decyzję odraczającą termin płatności należności powstałej z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz odmawiającą umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, wskazaną w tejże decyzji. W sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna ani też decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego.
Ponadto, na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie, uwzględniając obecnie obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą 23 %, wynagrodzenie radcy prawnego podwyższyć zatem należy o kwotę 55,20 zł.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz przy zastosowaniu art. 16 § 2 tej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.