Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. oddalił skargę H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżąca w piśmie z dnia 25 marca 2016 r., nadanym w tym samym dniu, wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o jego sporządzenie. Skarżąca wywiodła, że przyczyny uchybienia terminu były od niej niezależne i wynikały z jej niewiedzy. Zaznaczyła, iż sędzia poinformowała skarżącą, że świadczenie pieniężne jej nie przysługuje. Skarżąca nie miała świadomości konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie. W ocenie skarżącej przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 22 marca 2016 r., gdyż otrzymała pismo Rzecznika Praw Obywatelskich, informujące ją o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Do pisma skarżąca dołączyła pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 16 marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych
Zdaniem Sądu skarżąca zachowała ustawowy termin 7 dni do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Informację o prawie do złożenia wniosku uzyskała z pisma Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 16 marca 2016 r. doręczonego zgodnie z twierdzeniami skarżącej w dniu 22 marca 2016 r., a wniosek nadała w dniu 25 marca 2016 r.
Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą okoliczności uznać należy, iż nie wykazała ona braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a wskazane przez nią przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Podkreślenia wymaga, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Skoro przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności jaki należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, to zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności.
Powoływanie się przez skarżącą na brak wiedzy co do konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia nie dostarczyło podstaw do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącą. W pkt 3 pouczenia zawartego w skierowanym do H. M. zawiadomieniu o terminie rozprawy (k. 14 akt sądowych) została zawarta informacja, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.), przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 2 P.p.s.a.).
Jednocześnie skarżąca była obecna na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. i została pouczona o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji skarżąca mogła nawet złożyć przedmiotowy wniosek bezpośrednio po zamknięciu rozprawy w Sądzie. Tym bardziej, że jak wynika z protokołu rozprawy oświadczyła stawiając się przed Sądem, że "czuje się dobrze i jeździ tylko na kontrolę".
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżąca została w sposób prawidłowy pouczona o treści art. 141 § 2 P.p.s.a., w tym przez sędziego sprawozdawcę na rozprawie. Z tych powodów brak jest podstaw do uznania, że przyczyną uchybienia terminu była okoliczność nagła, niespodziewana, której skarżąca nie mogła zapobiec przy dochowaniu najwyższej możliwej staranności. Jednocześnie w orzecznictwie podkreślono, że strona, która mimo prawidłowego pouczenia nie stosuje się do tego pouczenia, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie (postanowienie NSA z 9 lutego 2011 r., II OZ 54/11). Jednakże takie przeszkody, jak wynika z uzasadnienia wniosku, po stronie skarżącej nie wystąpiły.
Niezależnie od powyższego należy powtórzyć, że zgodnie z art. 88 § 5 P.p.s.a, po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Zdaniem Sądu w sytuacji skarżącej taki wyjątkowy przypadek nie zachodzi.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.