Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku celowego.
Następnie, to jest w dniu [...], adwokat T.D., będący pełnomocnikiem procesowym skarżącego ustanowionym w zakresie prawa pomocy, przyznanego mu mocą postanowienia Sądu z dnia 9 listopada 2010 r. złożył pismo procesowe, w treści którego zawarł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie orzeczenia wywodząc, że nie narusza ono, w jego ocenie, prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Równocześnie wskazany wyżej pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszym przypadku kwestie związane z rzeczonymi należnościami reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie zatem do treści §19 przywołanego rozporządzenia koszty ponoszone w przedmiotowym zakresie przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% określonych w nim stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie przy tym z §2 ust. 1 wskazanej regulacji, sąd zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do żądania zgłoszonego przez adwokata T.D. trzeba podnieść, że jego wniosek należało rozpoznać w kontekście §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) cytowanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. W myśl tego unormowania stawka minimalna wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej ustalona została jako 50% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, lub - w sytuacji gdy nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% wskazanej stawki.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł wobec wnioskującego adwokata o przyznaniu kosztów zastępstwa prawnego wykonanego w ramach prawa pomocy, w kwocie 221,40 zł, na co składa się należne wynagrodzenie w wysokości 180 zł (75% stawki minimalnej, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł - §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.), podwyższone - stosownie do §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł.
Brak jest natomiast podstaw do rozstrzygnięcia o zwrocie adwokatowi kosztów poniesionych przezeń na uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego mu przez stronę pełnomocnictwa. Trzeba bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.), dokumenty stwierdzające udzielenie pełnomocnictwa w sprawach z zakresu świadczeń socjalnych oraz w sprawach załatwianych na podstawie przepisów o pomocy społecznej i przepisów o zatrudnieniu socjalnym, nie podlegają opłacie skarbowej. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w przedmiocie zasiłku celowego będącego świadczeniem przewidzianym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). W rezultacie nie budzi wątpliwości, że dokument pełnomocnictwa w jej zakresie nie podlega opłacie skarbowej.
Niezależnie od powyższego należy zaakcentować, że stosownie do art. 244 §2 p.p.s.a., ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Skarżący, któremu przyznano w omawianym zakresie prawa pomocy nie musiał zatem udzielać ustanowionemu dla niego adwokatowi dodatkowego, odrębnego pełnomocnictwa.
W tym stanie rzeczy wydatek poniesiony z omawianego tytułu przez wnioskodawcę nie może zostać uznany za niezbędny w rozumieniu art. 250 p.p.s.a. i dlatego nie podlega on zwrotowi.