Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] nie stwierdził u I.O. choroby zawodowej – "obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz., wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).
W toku postępowania ustalono pracę I.O. w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże lekarze uprawnionych placówek diagnostycznych (orzeczenie lekarskie [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r.) nie rozpoznali u niego choroby zawodowej słuchu ze względu na wielkość niedosłuchu.
I.O. złożył od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że uszkodzenie słuchu powstało u niego w wyniku 25 lat pracy pod ziemią na stanowisku górnika, górnika operatora koparko-ładowarki i górnika strzałowego.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Stwierdził, że postępowanie wyjaśniające wykazało pracę odwołującego w warunkach narażenia na hałas w latach 1984-2004 w Przedsiębiorstwie [...] w B. "[...]" Sp. z o.o. w upadłości w B. jako górnik, operator pod ziemią, górnik strzałowy pod ziemią, w latach 2004-2008 w Przedsiębiorstwie [...] "[...]" Sp. z o.o. w P. (obecnie A Sp. z o.o. w P.) jako górnik strzałowy pod ziemią i w latach 2000-2001 w Przedsiębiorstwie [...] "[...]" sp. z o.o. w O. jako górnik strzałowy i operator pod ziemią.
Strona została zbadana w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. (orzeczenie nr [...] z dnia [...]r.), gdzie lekarze nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej słuchu, ze względu na wielkość ubytku słuchu (UP-34 dB, UL-33 dB).
Jednocześnie biegli lekarze w toku kolejnego badania w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie nr [...] z dnia [...]r.) również wykluczyli możliwość zdiagnozowania u strony choroby zawodowej słuchu. Stwierdzono trwałe podwyższenie progu słuchu obustronnie (UP-42 dB, UL-44 dB) nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Dodatkowo fakt progresji w stosunku do wyników badań audiologicznych wykonanych w [...]OMP w K., wobec braku narażenia na hałas ponadnormatywny od maja 2008 r. wskazuje na działanie czynników pozazawodowych uszkadzających słuch.
Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany prawidłowego orzeczenia o braku możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej.
I.O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagał się uchylenia wydanych w postępowaniu decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wskazał, że bezsporne jest wykonywanie przez niego pracy w narażeniu na ponadnormatywny hałas, wibracje i przeciągi. Obecnie skarżący odczuwa niedosłuch, którego wyłączną przyczyną jest praca. Podkreślono, że lekarze specjaliści nie wymienili innej przyczyny powstania choroby słuchu. Jednocześnie stanowiska zakładów pracy, badanie pracy urządzeń w warunkach doświadczalnych, a nie rzeczywistych w jakich była wykonywana nie może i nie powinna być brana pod uwagę.
Zaakcentowano następnie, że znaczenie chorób zawodowych przypisanych przez ustawodawcę polega na tym, że stwierdzenie uszkodzenia zdrowia zawarte w "wykazie" oraz wykonywanie pracy w warunkach zagrożenia hałasem samo przez się uzasadnia zakwalifikowanie danego schorzenia jako "choroby zawodowej" niezależnie od stopnia nasilenia. Zdaniem skarżącego wykonane w toku postępowania badanie słuchu zostało wykonane niestarannie, a prawidłowe przeprowadzenie tych badań wykaże podwyższenie progu słuchu o wielkości co najmniej powyżej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.
W odpowiedzi na skargę organ postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działań administracji publicznej (art. 1 Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002r., poz. 1269, ze zm.). W szczególności chybiony jest zasadniczy w sprawie zarzut skarżącego, że stopień uszkodzenia słuchu nie powinien mieć znaczenia dla określenia pojęcia choroby zawodowej narządu słuchu. W tym zakresie skarga odwołuje się do orzecznictwa wypracowanego na gruncie nieobowiązującego już stanu prawnego. Tymczasem oceniane decyzje administracyjne zostały wydane w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 21 określa chorobę zawodową narządu słuchu jako "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz".
Tak więc liczbowo wyrażona wielkość ubytku słuchu, a raczej - zgodnie z powyższym normatywnym zapisem – wielkość podwyższenia progu słuchu, jest jednym z koniecznych warunków istnienia przedmiotowej choroby zawodowej. Tymczasem sporządzone w sprawie orzeczenia lekarskie jednoznacznie wskazują, że w przypadku skarżącego owa wielkość nie osiągnęła wymaganego poziomu 45 dB w żadnym uchu. Orzeczenia te zostały wydane przez uprawnione jednostki orzecznicze, są należycie uzasadnione i nie były skutecznie zakwestionowane w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym słusznie organy Inspekcji Pracy oparły na nich swoje rozstrzygnięcia.
Natomiast wyrażone dopiero w skardze przekonanie strony, że badanie przeprowadzono niestarannie, nie tylko jest spóźnione ale i całkiem gołosłowne, wynikające jedynie z subiektywnego odczucia skarżącego. Tym samym zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. okazał się bezpodstawny, podobnie zresztą jak zarzut naruszenia art. 7,8 i 10 k.p.a., który w ogóle nie został sprecyzowany. Wskazane zarzuty nie korelują zresztą z wnioskiem skargi, by omawiane decyzje zostały uchylone w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. u. z 2012 r., poz.270), dalej: ppsa, odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, a nie procesowego.
Odnośnie zaś prawa materialnego, to z wcześniej podanych przyczyn nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy, gdyż istnienie narażenia zawodowego nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej. Musi to być bowiem choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Tymczasem, jak już wykazano, schorzenie występujące u skarżącego nie odpowiada opisowi choroby ujętej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.
mw