Uzasadnienie
Postanowieniem wydanym w dniu 26 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego K. S. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi, z kolei postanowieniem wydanym w dniu 6 sierpnia 2014 r. przyznał wspomnianej pełnomocnik kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu (w ramach postępowania sądowego pierwszej instancji).
W dniu 18 września 2014 r. radca prawny K. S. wniosła skargę kasacyjną od przywołanego wyżej wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Równocześnie zażądała przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu wywodząc, iż pomoc ta nie została opłacona w żadnej części.
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2943/14) Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił rzeczoną skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Jak wynika z protokołu (karta nr 174 akt sprawy), pełnomocnik skarżącej stawiła się na rozprawie przed NSA i poparła swą skargę kasacyjną.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, tutejszy Sąd w dniu 21 listopada 2016 r. wydał wyrok uchylający zaskarżoną decyzję w pkt 2 i umarzający w tym zakresie postępowanie administracyjne.
W toku tego ponownego postępowania sądowego, pełnomocnik skarżącej nie podejmowała jakichkolwiek czynności.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszym przypadku, na kwotę 221,40 zł, należną pełnomocnikowi strony zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalone na zasadzie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia jako 75 % stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego aktu wykonawczego, w kwocie 180 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł;
Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i z mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 23 maja 2013 r., zakończenie postępowania sądowego I instancji (wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło 5 czerwca 2014 r., z kolei skargę kasacyjną od tego wyroku wniesiono w dniu 18 września 2014 r. Wszystkie te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu wspomnianych rozporządzeń (które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r.) i dlatego przyznając wnioskującej wynagrodzenie za sporządzenie rzeczonej skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed NSA należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.