Uzasadnienie
Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta D. (dalej: Prezydent Miasta) decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiła W. L. przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup leków, żywności, odzieży i butów zimowych.
Jak ustalono w trakcie postępowania wyjaśniającego, W. L. utrzymuje się z renty w wysokości 965,55 zł netto, z której opłaca rentę alimentacyjną na rzecz [...] w kwocie 150 zł oraz alimenty na rzecz [...] w wysokości 120.00 zł. Otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 89,82 zł. miesięcznie. Wobec powyższego rzeczywisty dochód ustalony zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w miesiącu wrześniu i październiku 2011r. wynosił 785,37 zł miesięcznie i przekraczał ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, określone w art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej tj. 477,00 zł. Jako dodatkowe obciążenie budżetu domowego wykazano opłatę za wynajem mieszkania w wysokości 692,61 zł.
Ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego, mimo wystąpienia jednej z okoliczności (niepełnosprawność), o których mowa w art. 7 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej nie znaleziono podstaw do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust.1 i 2 tej ustawy.
Organ I instancji rozważał także możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego, określonego w art. 41 pkt.1 ustawy o pomocy społecznej, udzielanego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie przekraczającej kryterium dochodowe. W uzasadnieniu decyzji przywołano wyrok NSA z 28 sierpnia 2008r. sygn. I OSK 1416/07. Sąd podkreślił w tym orzeczeniu, iż istota zasiłku sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny. Szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa, która ponad wszelką wątpliwość bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.
W ocenie organu I instancji uprawnione jest twierdzenie, iż sytuacja wnioskodawcy, związana głównie z wysokimi kosztami utrzymania mieszkania, nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku. Wynajem mieszkania o bardzo. wysokim standardzie, którego koszt przekracza jego możliwości finansowe świadczy o nieracjonalnym planowaniu wydatków, bez zabezpieczenia środków koniecznych na zakup żywności. Lokal ten wnioskodawca użytkuje od wielu lat, pomimo posiadania niskich świadczeń rentowych, a wniosek o przyznanie lokalu socjalnego złożył dopiero w wyniku zaleceń pracownika socjalnego.
W odwołaniu z dnia [...] 2012 r. W. L., uzasadniając konieczność przyznania mu zasiłku celowego na zakup leków, żywności, odzieży i butów zimowych podnosi, iż sytuacja w której się znajduje ma charakter nadzwyczajny. Uległ wypadkowi [...], w wyniku którego doznał zmiażdżenia [...]. Następnie rodzina wymeldowała go z dotychczas zajmowanego mieszkania i zostawiła samego w sytuacji, gdy wymagał pomocy. Zdarzenia te stworzyły okoliczności nadzwyczajne i trudne do przewidzenia, a jednocześnie przy niskim dochodzie oraz inwalidztwie, które uniemożliwia mu pracę zarobkową sprawiło, że przypadek jego ma charakter wybitnie nadzwyczajny oraz losowy.
Twierdzenie organu I instancji, jakoby ponosił bardzo wysokie koszty utrzymania mieszkania o bardzo wysokim standardzie, nie jest prawdziwe. Jest to najzwyklejsze standardowe, małe 38 metrowe mieszkanko, które wynajmuje od 2010r. roku, położone w bloku, z wc oraz centralnym ogrzewaniem.
Podkreśla ponadto, iż jest osobą dotkniętą wieloma schorzeniami, która wymaga osobnego mieszkania. Wynajmowanie pokoju z innymi ludźmi, czy nawet osobno w cudzym mieszkaniu podczas ataków choroby płuc oraz inwalidztwa ruchowego, doprowadziłoby do "katastrofy nie tylko zdrowotnej ale i społecznej’.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało kwestionowane rozstrzygnięcie w całości w mocy.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania oraz zasad przyznawania świadczeń z zakresu pomocy społecznej, określonych zwłaszcza w art. 2 ust. 1, art. 3 oraz art. 7 ustawy o pomocy społecznej, organ odwoławczy przystąpił do oceny możliwości przyznania W. L. specjalnego zasiłku celowego, określonego w art. 41 tej ustawy. Przepis ten stwarza organowi pomocy społecznej możliwość przyznania świadczenia osobie o dochodach przekraczających ustawowe kryterium w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Szczególnie uzasadniony przypadek, zdaniem Kolegium (podobnie zresztą jak organu I instancji), to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.
Świadczenie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej ma charakter wyjątkowy i nie powinno stanowić trwałego źródła dochodów osób wnioskujących o przyznanie takiej pomocy. Wyjątkowość przyznania tego świadczenia jest uzasadniona przede wszystkim tym, że osoby go otrzymujące w ogóle nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania takiej pomocy. Ich sytuacja materialna jest bowiem na tyle dobra, że powinny samodzielnie przezwyciężyć zaistniałe trudności. Przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji bardzo ograniczonych środków finansowych i dużej liczby wnioskodawców oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga absolutnie wyjątkowych okoliczności. Dlatego też w każdej z takich spraw organ pomocy społecznej powinien rozważyć sytuację życiową osoby ubiegającej się o pomoc w kategoriach "przypadku szczególnie uzasadnionego". Świadczenia unormowane w art. 41 powinny być zatem traktowane jako szczególna, wyjątkowa pomoc o charakterze jedynie doraźnym, ukierunkowana na realizację konkretnego celu.
Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie dokonanej oceny sytuacji W. L. Uznało ją za trudną, jednakże nie na tyle, aby uzasadniała ona przyznanie mu wnioskowanego świadczenia. Wskazało także na uznaniowy charakter decyzji w sprawie specjalnego zasiłku celowego.
W skardze z dnia [...] 2012 r. W. L. przedstawia swoją sytuację życiową, podkreślając w szczególności wiek, utratę sprawności w wyniku wypadku [...], fakt wymeldowania go z mieszkania przez [...] oraz orzeczony przez Sąd obowiązek alimentacyjny. Z otrzymywanej renty w wysokości 965,35 zł, po uiszczeniu alimentów w kwocie 270 zł, nie jest w stanie się utrzymać. Wynajmując mieszkanie wybrał najtańszą ofertę, przy czym nie było możliwe aby, ze względu na stan zdrowia (choroby [...]) mieszkał w schronisku dla bezdomnych. Nie mógł także uzyskać lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy.
W dalszych częściach skargi wskazuje na to, że nadzwyczajna sytuacja w jakiej się znajduje uzasadnia przyznanie mu pomocy, mimo przekroczenia kryterium dochodowego. Nie jest bowiem możliwe, jak wymaga tego Kolegium, podejmowanie przez niego samodzielnych działań zmierzających do przezwyciężenia we własnym zakresie swoich problemów ze względu na brak zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy.
Nie przekonuje go to, ze MOPS w D. powołuje się na trudną sytuację finansową. Gmina jest zamożna, na jej terenie znajduje się wiele zakładów przemysłowych, zaś prowadzone inwestycje wskazują na jej ogromny potencjał finansowy. Dodatkowo podkreśla, że MOPS nie występował do organów nadrzędnych z informacjami o braku środków finansowych na realizację zadań z zakresu pomocy społecznej.
Wyjątkowość sytuacji skarżącego potwierdza aż do momentu kiedy skarżący złożył wniosek o zmianę formy dożywiania z Dziennego Domu Pomocy Społecznej na bardziej stacjonarną ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Podkreśla "wrogą" postawę pracowników MOPS prezentowaną wobec niego po tym zdarzeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powtórzyło argumenty podnoszone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne, mogą w razie uznania kontrolowanego aktu za nielegalny w rozumieniu ww. przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 41 pkt. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., dalej: u.p.s.). W myśl tego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może zostać przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.
Regulacja zawarta w art. 41 ust. 1 u.p.s. ma charakter lex specialis wobec art. 39 u.p.s., normującego podstawą konstrukcję zasiłku celowego. Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Specjalny zasiłek celowy, o jakim mowa w art. 41 u.p.s., może być przyznany osobom, które spełniają powyższe kryteria, jednocześnie zaś korzystają ze stałych źródeł utrzymania i przekraczają kryterium dochodowe uprawniające do uzyskiwania świadczeń z zakresu pomocy społecznej, o ile zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, Oznacza to, iż osoba, ubiegająca się o takie świadczenie nie tylko powinna spełniać kryteria, o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy, lecz także musi się znajdować w sytuacji drastycznej, niecodziennej, nie tylko nadzwyczajnej, lecz także wykraczającej poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., I OSK 1770/10, LEX nr 990194).
Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego nosi znamiona aktu uznaniowego. Przyjęcie tego rodzaju konstrukcji przez ustawodawcę oznacza wyposażenie organu administracji w uprawnienie do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (wyrok NSA z 3 września 2010 r., II GSK 745/09, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Ramy owej swobody prawo materialne może ograniczać w różny sposób, w szczególności zaś określając kierunkowe dyrektywy korzystania z uznania w normach stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (granice zewnętrzne uznania, z których wynikają jednocześnie dyrektywy pozytywne bądź negatywne warunkujące korzystanie z uznania), jak również w przepisach wskazujących na cel regulacji prawnej, w której zamieszczone zostało upoważnienie do podjęcia aktu uznaniowego (granice wewnętrzne uznania). Jeśli chodzi o przepisy prawa procesowego, to ramy te wyznacza przede wszystkim zasada ogólna uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli określona w art. 7 k.p.a.
Przenosząc te ustalania na grunt rozpatrywanej sprawy przyjdzie zauważyć co następuje.
Zewnętrznych granic uznania administracyjnego, pozostającego w dyspozycji organu podejmującego rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego specjalnego, poszukiwać należy w normach zawartych w art. 41 oraz 39 u.p.s. (dyrektywy pozytywne) oraz w przepisach art. 11 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 12 u.p.s. (dyrektywy negatywne).
Na gruncie art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 u.p.s. można wyróżnić dwie podstawowe dyrektywy pozytywne.
Po pierwsze - zasiłek celowy może zostać przyznany na zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, przy czym potrzeby te mogą polegać na konieczności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wyliczenie rodzajów niezbędnych potrzeb bytowych poprzedzone jest zwrotem " w szczególności", zatem mogą w grę wchodzić także inne potrzeby nie ujęte w przepisie, o ile zostaną przez organ zakwalifikowane jako niezbędne i bytowe. Pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę.
W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych za niezbędną potrzebę bytową należy uznać taką, która jest niezbędna do normalnej egzystencji osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, w warunkach odpowiadających godności człowieka (wyrok NSA z 3 października 2008 r., I OSK 1523/07, LEX nr 529118). Niezbędna potrzeba to zwłaszcza taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (wyrok NSA z 30 września 2008 r., I OSK 1451/07, LEX nr 489096).
Po drugie – przyznanie specjalnego zasiłku celowego, mimo przekroczenia kryterium dochodowego, musi uzasadnić szczególny przypadek.
Przywołane wyżej dyrektywy pozytywne mają o tyle istotne znaczenie dla rozstrzygania w kwestii specjalnego zasiłku celowego, że dokonanie kwalifikacji potrzeby objętej wnioskiem jako "niezbędnej potrzeby życiowej" związanej ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" otwiera możliwość prowadzenia dalszego postępowania w takiej sprawie, z uwzględnieniem dyrektyw przytoczonych poniżej. Natomiast przyjęcie stanowiska przeciwnego, a więc odmowa uznania potrzeby objętej wnioskiem za niezbędną, bądź tez uznania jej za niezbędną, ale nie mającą znamion szczególnie uzasadnionego przypadku, skutkuje koniecznością podjęcia rozstrzygnięcia negatywnego bez dalszego badania sprawy.
Dyrektywy negatywne, a więc takie, które mimo zakwalifikowania potrzeby bytowej jako niezbędnej, wyłączają możliwość przyznania zasiłku celowego, to w szczególności marnotrawstwo (art. 11 ust. 1 u.p.s.), brak współdziałania (art. 11 ust. 2 u.p.s.) oraz dysproporcja między deklarowanym dochodem, a sytuacją majątkową wnioskodawcy (art. 12 u.p.s.).
Dyrektyw wyznaczonych celami regulacji prawnej trzeba poszukiwać w postanowieniach art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 oraz art. 4 u.p.s. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r. I OSK 116/10 LEX nr 594935 w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej - kryteria ustawowe sformułowane w art. 2 - 4 u.p.s. W świetle art. 2 zasadniczym celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych uprawnionych, przy równoczesnym umożliwieniu przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których uprawnione osoby i rodziny nie są w stanie pokonać przy użyciu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wsparcie osoby (rodziny) w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb (art. 3 ust.
1) oraz umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 u.p.s.). Dokonując wykładni art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2 i art. 41 ust. 1 u.p.s. przyjąć należy następujące dyrektywy korzystania z uznania administracyjnego w sferze odnoszącej się do zasiłków celowych określonych art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. po pierwsze - specjalny zasiłek celowy udzielany jest na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, przy czym adresowany jest do osób przekraczających kryterium dochodowe, znajdujących się jednak w szczególnej sytuacji (zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek); po drugie – wsparcie takie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której osoba (rodzina) samodzielnie nie jest w stanie tej niezbędnej potrzeby bytowej zaspokoić; po trzecie – świadczenia pomocowe, w tym i specjalny zasiłek celowy, mają charakter pomocniczy, wspierają osobę (rodzinę) w wysiłkach podejmowanych dla zaspokojenia potrzeby; po czwarte - osoba (rodzina) ubiegająca się o wsparcie powinna współdziałać z instytucjami pomocowymi w rozwiązywaniu jej sytuacji życiowej; po piąte - celem świadczenia pomocowego powinno być umożliwienie jego adresatowi życia w godnych warunkach.
W świetle poczynionych wyżej ustaleń w pierwszym rzędzie oceny wymaga kwestia dwu wskazanych wyżej dyrektyw pozytywnych, warunkujących dalsze czynności organu podejmującego decyzje na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.s., a więc zaistnienie niezbędnej potrzeby bytowej (art. 39 u.p.s.) oraz szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 41 ust. 1 u.p.s.), który przemawiałby na rzecz przyznania specjalnego zasiłku celowego mimo przekroczenia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego.
Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, iż potrzeby stanowiące przedmiot wniosku skarżącego w postaci leków, żywności, odzieży i butów zimowych należy zaliczyć do niezbędnych potrzeb bytowych, bowiem zaspokojenie ich determinuje normalne funkcjonowanie człowieka.
Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" użyte w art. 41 u.p.s., wedle poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, obejmuje przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Przepis art. 41 pkt 1 u.p.s. w sposób nie mogący budzić wątpliwości przesądza o zupełnie wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. O możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1142/12, LEX nr 1298296). Sytuacja osób ubiegających się o te specjalne świadczenia jest zatem na tyle lepsza od innych, że co do zasady powinni oni samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności. To wyłącznie wyjątkowość zaistniałych okoliczności może uczynić zasadnym ich wniosek (vide: wyrok WSA w Opolu z dnia 26 stycznia 2012 r.; LEX nr 1113971).
Szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011 r.,.I OSK 1082/11, LEX nr 1069575; także wyrok NSA z tego samego dnia: I OSK 1083/11,LEX nr 1149108).
Jak zauważono wcześniej, sytuacja osoby ubiegającej się o specjalny zasiłek celowy jest, ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego, lepsza od sytuacji innych osób korzystających z pomocy społecznej. Osoba taka powinna samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności życiowe. Jedynie pojawienie się takich problemów, ze względu na zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości może spowodować, iż mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem.
Natomiast sytuacja skarżącego jest typowa dla osób korzystających z pomocy społecznej. Nie zaszło żadne wyjątkowe zdarzenie, które spowodowałoby sytuację, w wyniku której można byłoby mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku, przemawiającym na rzecz przyznania mu specjalnego zasiłku celowego. Skarżący, pewien czas temu (z akt sprawy nie wynika kiedy to było) uległ wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Zatem, to nie sytuacja spowodowana bezpośrednio tym wypadkiem była powodem wystąpienia o świadczenie w [...] 2011 r. Utrzymuje się z renty w wysokości 965,55 zł netto, z której opłaca alimenty na rzecz [...] w kwocie 150 zł oraz alimenty na rzecz [...] w wysokości 120.00 zł. Otrzymuje ponadto dodatek mieszkaniowy w wysokości 89,82 zł. miesięcznie. Jego dochód w miesiącu wrześniu i październiku 2011r. wynosił 785,37 zł miesięcznie i przekraczał ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej określone w art. 8 ust. 1 pkt. 1up.s. (477,00 zł.).
Istotne obciążenie budżetu domowego stanowi opłata za wynajem mieszkania w wysokości 692,61 zł. Ze względu na znaczne obciążenie jego budżetu kosztami wynajmu lokalu organ pomocowy sugerował skarżącemu obniżenie ponoszonych kosztów m.in. poprzez wynajem tańszego mieszkania, co pozwoliłoby mu na zaspokojenie także innych potrzeb.
Wobec powyższego, skoro sytuacja w której znajduje się skarżący, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie nosi znamion "szczególnie uzasadnionego przypadku" odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego znajduje uzasadnienie w świetle postanowień art. 41 ust. 1 u.p.s.
Nie zasługują również na aprobatę inne zarzuty podnoszone w skardze, w szczególności dotyczące udzielania wcześniej pomocy na zakup leków, pomocy żywnościowa oraz pomocy w postaci pobytu w dziennym domu pobytu. Organy orzekające w sprawie były` bowiem zobowiązane do oceny przesłanek udzielenia specjalnego zasiłku celowego biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy na dzień orzekania. Mogło zatem zdarzyć się tak, że wcześniej przesłanki takie zachodziły i pomoc ta znajdowała uzasadnienie. Natomiast w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy sytuacja przedstawiała się odmiennie.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot nie narusza obowiązującego prawa. Wydanie decyzji poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Kontrolowana decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, nie nosi tym samym cech dowolności.
Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.