Uzasadnienie
W treści skargi z dnia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] M.C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uchylającej w całości decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I., działającego z upoważnienia Wójta Gminy I., z dnia [...] nr [...], którą odmówiono umorzenia zadłużenia skarżącego powstałego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi M.C. jako argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji wskazał, iż "jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia w całości i tak niewielkich środków finansowych skarżącego, a tym samym środków do życia, zaś przede wszystkim uniemożliwi zakup bieżących leków".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Poza tym art. 61 § 5 P.p.s.a. dodaje, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Po pierwsze, należy zauważyć, iż ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13 LEX nr 1298169). Po drugie, skoro ustawa P.p.s.a. przyznaje stronie prawo wystąpienia do sądu z wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku po stronie sądu jest powinność zbadania, czy powoływane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przy czym, co wymaga podkreślenia, omawiany przepis wyraźnie wskazuje, że ochrona tymczasowa może zostać udzielona, nie tyle z uwagi na wykazanie przesłanek przez stronę, co na faktyczne ich zaistnienie. Oznacza to, że sąd oceniający wniosek winien zbadać rzeczywisty kontekst sprawy, a nie tylko informacje przedstawione przez wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 574/12 LEX nr 1273757). Tym samym badając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności podniesione w tym wniosku, ale także okoliczności całej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 380/12 LEX nr 1145522).
W przedmiotowej sprawie M.C. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego, uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji, którą odmówiono mu umorzenia zadłużenia powstałego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie decyzji może pozbawić go środków do życia oraz uniemożliwić zakup leków. Akta administracyjne potwierdzają trudną sytuację finansową M.C. oraz jego problemy zdrowotne. Wniosek o wstrzymanie wykonania obejmuje jednak wyłącznie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., która uchyla decyzję pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia natomiast nie obejmuje decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. odmawiającej umorzenia zadłużenia.
W związku z powyższym na tym etapie postępowania wstrzymanie wykonania decyzji organu drugiej instancji z uwagi na jej kasacyjny charakter nie byłoby uzasadnione, gdyż tego rodzaju decyzja nie może wywołać jakichkolwiek negatywnych skutków dla skarżącego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.