Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu P.T. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła jako pełnomocnika dla skarżącego adwokata Ł.F..
Pismem z dnia 8 maja 2015 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] oraz pkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] i pkt 1 poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. aplikant adwokacki J.Z – pełnomocnik substytucyjny adwokata Ł.F., wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz oświadczył, że pomoc ta nie została opłacona w żadnej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240 zł., podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 55,20 zł., a zatem łącznie 295,20 zł.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.