Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. NR [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 z późn. zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u A. K. choroby zawodowej – przewlekłej choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy - [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że orzeczeniami lekarskimi; Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy – [...]. Z uwagi na charakter i sposób wykonywania pracy – [...],nie było podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii [...] rozpoznanego u A. K..
W odwołaniu z dnia [...] r. A. K. podniósł, że w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., podobnie jak w wyniku klinicznych obserwacji w [...]r., stwierdzono u niego [...]. Wobec tego decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw stwierdzenia choroby zawodowej była bezzasadna.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników placówki diagnostycznej służby zdrowia, występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie A. K. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracował w latach; [...]–[...] w "A" w P. jako [...], w latach [...]–[...] w "B" w P. jako [...], w latach [...]–[...] w Przedsiębiorstwie "C" nr [...] w K. jako [...], w latach [...]–[...] w "D" Nr [...] jako [...], w latach [...]–[...] w Przedsiębiorstwie E w P. jako [...], w latach [...]–[...] w Przedsiębiorstwie F Sp. z o.o. w P. jako [...] oraz w latach [...]–[...] w Przedsiębiorstwie G Sp. z o.o. w P. jako [...].
Sposób wykonywania przez niego pracy – z uwagi na brak [...] – nie powodował [...]. Nie pracował więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby [...]. A. K. został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Obie placówki diagnostyczne, we wnioskach orzeczeń stwierdziły rozpoznanie [...], nie związanego z charakterem pracy zawodowej. Z uwagi na pozazawodowe czynniki etiologiczne (m.in. [...]) nie zakwalifikowano schorzenia jako choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Wobec braku narażenia zawodowego i braku rozpoznania u A. K. – przez kompetentne placówki diagnostyczne - choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 107, 6, 8 i 9 K.p.a. poprzez niezgodne z prawem sformułowanie podstawy prawnej decyzji oraz jej uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Podniósł, że wbrew stwierdzeniom orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., podczas zatrudnienia na stanowisku [...], wykonywał [...]. Wskazał, że w treści orzeczeń lekarskich nie stwierdzono, ani też nie zostało wykluczone, że schorzenie zostało spowodowane pozazawodowymi czynnikami etiologicznymi.
Ponadto w zaskarżonej decyzji, wymieniono w podstawie prawnej tylko art. 138 §1 pkt 1 K.p.a., nie wskazując przepisów prawa ustrojowego ani też przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.).
Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przedmiotem postępowania organu administracji jest ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Postępowanie w sprawie dotyczyło przewlekłej choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy - [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Organy administracyjne obu instancji przyjęły, że sposób wykonywania przez skarżącego pracy – z uwagi na brak [...] – nie powodował [...].
A. K. został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Obie placówki diagnostyczne, we wnioskach orzeczeń stwierdziły rozpoznanie [...], nie związanego z charakterem pracy zawodowej. Z uwagi na pozazawodowe czynniki etiologiczne, nie zakwalifikowano schorzenia jako choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Wobec tego organy obydwu instancji nie stwierdziły choroby zawodowej u A. K..
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, stwierdzić należało, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jedną z podstawowych okoliczności będących podstawą rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy miało miejsce narażenie zawodowe, a więc czy wystąpiły określone czynniki szkodliwe w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
W protokole dochodzenia epidemiologicznego (k. [...]) zostały szczegółowo opisane czynności zawodowe wykonywane przez skarżącego w okresie od [...] r. do [...] r., jako [...] oraz w okresie od [...] r. do [...] r. w charakterze [...]. Ponadto sporządzone zostało zestawienie ilości godzin i [...] wykonanych przez niego w wymienionych okresach. W pkt [...] protokołu, zatytułowanym "Końcowa ocena zagrożenia zawodowego na czynnik szkodliwy, który wywołał chorobę zawodową" zamieszczono adnotację, że opis czynności wykonywanych przez skarżącego został zawarty w pkt [...].
Nie ulega wątpliwości, że wyszczególnienie czynności wykonywanych przez skarżącego nie stanowi oceny narażenia zawodowego. W pkt [...] protokołu, dotyczącym tej oceny, zamieszczono tylko odesłanie do wyżej wymienionego opisu czynności zawodowych.
Natomiast karta oceny narażenia zawodowego (k. [...]), w "Podsumowaniu postępowania" zawiera jedynie adnotację, że nie stwierdzono, aby warunki pracy w "G" Sp. z o.o. w P. mogły przyczynić się lub narazić pracownika na chorobę zawodową. Nie zawiera wskazania podstaw powyższego wniosku. Dołączone do niej sprawozdanie Laboratorium ds. Badań Środowiska Pracy, dotyczy oceny narażenia [...] na [...], a nie na czynnik szkodliwy, będący przedmiotem ustaleń w sprawie, tj. sposób wykonywania pracy powodujący [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sposób wykonywania przez skarżącego pracy – z uwagi na brak [...]– nie powodował [...]. Nie wskazał na jakiej podstawie powyższa okoliczność została ustalona. Jest to tym bardziej rażące, że wyniki oceny narażenia zawodowego dotyczą zupełnie innego czynnika szkodliwego, niż wymieniony w uzasadnieniu decyzji, a "dochodzenie epidemiologiczne" w ogóle nie określa jakiegokolwiek czynnika szkodliwego. Organ pominął całkowicie ocenę powyższych dowodów. Stwierdził brak narażenia zawodowego nie wskazując, na jakiej podstawie ustalił tę okoliczność. Wbrew wymaganiom art. 77 K.p.a., nie rozpatrzył całego zebranego materiału dowodowego i nie ocenił - pomimo regulacji art. 80 K.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. Naruszył zatem przepis art. 7 K.p.a., według którego organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje – pomimo wymagań art. 107 §3 k.p.a. które dowody zostały uznane za wiarygodne i z jakich powodów, a którym odmówiono wiary i na jakiej podstawie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uzupełni ustalenia stanu faktycznego w zakresie oceny narażenia zawodowego A. K., tj. ustalenia czy sposób wykonywania przez niego pracy powodował [...], czy miał znamiona [...]. W razie pozytywnych wyników oceny narażenia zawodowego uzupełni materiał dowodowy o orzeczenie lekarskie na okoliczność czy rozpoznane schorzenie ma pochodzenie zawodowe, tj. czy wystąpiło w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Następnie organ rozpatrzy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono wyżej, zostały udowodnione. W uzasadnieniu wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom.
W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności.