Uzasadnienie
W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w S., działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...] którą uchylono pkt 1 i 2 decyzji z dnia [...] i odmówiono skarżącemu od dnia 1 czerwca 2013 r. prawa do zasiłku stałego oraz opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinno wskazywać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania jest zasadne, tj. ma podstawy w świetle podanych okoliczności. Brak bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wskazania okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest brakiem formalnym wniosku, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Stanowi bowiem brak przesłanek zastosowania wstrzymania wykonania aktu lub czynności i powoduje odmowę wstrzymania wykonania.
W przedmiotowej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto z analizy skargi wynika, że w jej treści również brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia powyższego wniosku.
Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.