Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, K.N. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W treści tego formularza oświadczył, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, jest zadłużony i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę świadczoną w wymiarze ½ etatu, w kwocie brutto 1.000 zł (netto około 640 zł), co przeznacza w całości na opłaty, wyżywienie, koszty przejazdów, a także na zakup środków czystości i leków.
Do wniosku skarżący dołączył zawiadomienie o wszczęciu wobec niego egzekucji (kwota zadłużenia wynosząca 10.800 zł) oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, z którego wynika, iż od 10 kwietnia 2017 r. został zatrudniony i pobiera wynagrodzenie w wysokości brutto 1.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Odnosząc się do wniosku K.N. należy wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, zgodnie z art. 245 § 2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przebywał przy tym przez ostatnie lata w Zakładzie Karnym (co wynika z akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SO/Gl 7/17, w zakresie której również ubiegał się o prawo pomocy), zaś przedstawione przezeń zaświadczenie (karta nr 21 akt niniejszej sprawy) potwierdza, iż został zatrudniony kilka miesięcy temu w wymiarze ½ etatu i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie brutto, w wysokości zaledwie 1.000 zł.
Nie budzi wątpliwości, że nawet przy bardzo oszczędnym gospodarowaniu, dochód ten, wynoszący 1.000 zł - co daje kwotę netto poniżej 700 zł - nie pozwala na wygenerowanie w zasadzie żadnych rezerw, tym bardziej, że wnioskodawca jest osobą zadłużoną (co potwierdził stosownym zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji - vide: karta nr 20 akt sprawy).
Mając na względzie zaprezentowane wyżej okoliczności uznano, iż strona wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.