Uzasadnienie
Skarżący W.Ł. pismem z dnia [...] roku wniósł skargę, określając w niej, iż jego skarga dotyczy postanowienia Prokuratury Rejonowej w Ż. Jednocześnie dołączył do skargi kopię postanowienia Prokuratury Rejonowej w Ż. z dnia [...] o zatwierdzeniu postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia. Treść uzasadnienia skargi potwierdza, iż w istocie stanowi ona wyraz niezadowolenia z rozstrzygnięcia powołanego postanowienia.
Nie wnikając w meritum sprawy, wskazać należy, że do właściwości sądów administracyjnych należy sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej poprzez stosowanie środków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- decyzje administracyjne;
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z treści skargi wynika, że jej zarzuty nie dotyczą żadnego z wyżej wymienionych przypadków, a zatem rozpoznanie tej skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wskazać należy, że zaskarżone orzeczenie jest orzeczeniem prokuratora w sprawie karnej i jego kontrola nastąpić może wyłącznie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego.
W takim stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a., a zatem orzeczono jak w sentencji po myśli art. 58 § 3 p.s.a.