Uzasadnienie
1 U Z A S A D N I E N I E
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, M. W. w piśmie z dnia [...]r. wniósł o "anulowanie" opłaty wskazując, iż nie jest w stanie jej ponieść, gdyż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej.
Pismem z 30 listopada 2010r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Skarżący nadał formularz w dniu [...]r. wskazując, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Podkreślił, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką i posiada mieszkanie o powierzchni 37 m2. Nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami wartościowymi. Oświadczył, iż miesięczny dochód rodziny wynosi kwotę 2.340 zł, na którą składają się emerytury: jego w wysokości 1.640 zł oraz małżonki w wysokości 700 zł.
Następnie skarżącego wezwano do uprawdopodobnienia danych, na które się powołał. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 28 grudnia 2010r., skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi.
Na mocy postanowienia referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 11 stycznia 2011r. sygn. IV SA/Gl 901/10 odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Podkreślono, iż wnioskujący nie uprawdopodobnił okoliczności, na które powołał się we wniosku. Tym samym jego aktualny stan majątkowy oraz sytuacja dochodowa nie zostały zobrazowane w sposób dostatecznie dokładny.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...]r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wskazał, iż nie jest w stanie uiścić opłaty w wysokości 200 zł, gdyż razem z żoną są osobami schorowanymi oraz wydają wiele pieniędzy na leczenie oraz koszty utrzymania. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku. Do pisma skarżący dołączył kopie przekazów pieniężnych dokumentujących koszty utrzymania. Stanowią je miesięcznie opłaty: za prąd w wysokości 46,17 zł, za gaz w wysokości 115,42 zł, za telefon w wysokości 67,31 zł oraz z tytułu czynszu w wysokości 284,45 zł. Ponadto skarżący przedłożył kopie rachunków za leczenie jego żony w łącznej wysokości 390 zł oraz faktury za zakup leków w wysokości 340,22 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od takiego postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 tej samej ustawy, czyli sprzeciw. W razie wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 p.p.s.a.).
W konsekwencji Sąd rozpatrzył na nowo wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu w wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej strony skarżącej należy uznać, iż skarżący jest w stanie uiścić koszty sądowe w kwocie do 100 zł. Wysokość zadeklarowanego dochodu rodziny w wysokości 2.340 zł pozwala na poczynienie oszczędności wystarczających do pokrycia takich kosztów. Natomiast M. W. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych powyżej 100 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazane wydatki rodziny wynoszą łącznie około 513,35 zł. Należy podkreślić, że kwota ta nie obejmuje kosztów zakupu żywności. Dodatkowo żona skarżącego opłaciła koszty konsultacji lekarskich w styczniu 2011r. w wysokości 390 zł oraz skarżący opłacił koszty zakupu leków w wysokości 340,22 zł.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu dwuosobowej rodziny w połączeniu z wykazanymi wydatkami oraz brakiem zgromadzonych oszczędności pozwalają na stwierdzenie, iż M.
W. nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w kwocie powyżej 100 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało postanowić jak w sentencji.