Uzasadnienie
Prezydent Miasta T. wydał na rzecz M. R. trzy karty informacyjne pojazdów: z dnia [...] r. na samochód osobowy marki [...] nr rej. [...], z dnia [...] r. na samochód osobowy marki [...] nr rej. [...] i z dnia [...] r. na samochód osobowy marki [...] nr rej. [...] oraz trzy decyzje o czasowej ich rejestracji.
Pismami z dnia [...] i [...] r. M. R. zwrócił się do Prezydenta Miasta T. o zwrot, jego zdaniem, zawyżonej opłaty za wydanie wymienionych kart informacyjnych pojazdów w łącznej wysokości [...], - ([...]) złotych tj. 3 x [...],- zł.
W odpowiedzi na ten wniosek, Prezydent Miasta T. pismem z dnia [...] r. nr [...] wyjaśnił, iż z chwilą pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, starosta wydaje kartę informacyjną pojazdu po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej w wysokości [...],- zł. ([...]złotych) za każdy pojazd. Tak więc łączna opłata za wydanie trzech kart pojazdu wynosi [...],- zł. i wynika wprost z treści art. 77 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908) i § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310). W konsekwencji zastosowania powołanych przepisów prawa nie istnieją podstawy do częściowego zwrotu na rzecz M. R. pobranej już opłaty za wydanie kart informacyjnych wymienionych pojazdów.
M. R. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Urzędu Miasta T. Wydziału Komunikacji o podanie adresu i nazwy organu odwoławczego, do którego mógłby złożyć odwołanie od pobrania, jego zdaniem, nienależnych i powyższych opłat.
Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta T. pismem z dnia [...] r. nr [...] poinformował M. R., iż na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ma prawo wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia [...] r. M. R. wniósł skargę na Prezydenta Miasta T., za pośrednictwem Urzędu Miasta T., w przedmiocie zawyżenia opłat za wydanie kart informacyjnych należących do niego pojazdów, wydanych w dniach: [...] r. nr [...],[...] r. nr [...] i [...] r. nr [...]. Skarga ta została nadana pocztową przesyłką poleconą nr [...] z dnia [...] r. i wpłynęła do Urzędu Miasta T. w dniu [...] r.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga wpłynęła w dniu [...] r. i była nadana pocztową przesyłką poleconą Urzędu Miasta T. Wydziału Komunikacji nr [...] z dnia [...] r.
Zarządzeniem Sądu z dnia 30 maja 2006 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie, że przed wniesieniem skargi wezwał on organ administracji do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformował, że wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa były jego trzy wnioski z dnia [...] i [...] r. skierowane do Prezydenta Miasta T. o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie wymienionych już wcześniej kart informacyjnych pojazdów w łącznej wysokości [...], -zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy ocenić, czy zaskarżone pismo mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego.
Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie - ustawa p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. na jego podstawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej samej ustawy. Przyjmuje się, iż chodzi tu o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych o charakterze publicznoprawnym, wynikających z przepisów prawa w stosunku do uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów. Tym samym musi istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., sygn. OSK 247/04).
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, skoro obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a organ administracji jest zobowiązany przed wydaniem karty pojazdu do pobrania opłaty, bez wydania wcześniej jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego, to żądanie skargi dotyczy działania tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., jako czynności materialno-technicznej pobrania opłaty.
Z powyższych rozważań wynika, że zaskarżona czynność podjęta przez Prezydenta Miasta T. poza trybem postępowania administracyjnego, mimo braku wydania w tym przedmiocie decyzji, podlega kontroli sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skarga winna być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej samej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu administracji do usunięcia naruszenia prawa i to w terminie 14 dni, licząc od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.
Z uwagi na okoliczność, że skarżący wnosząc skargę nie wykazał, że spełnił wymóg przewidziany w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd wezwaniem z dnia 30 maja 2006 r. zobowiązał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie, że przed wniesieniem skargi wezwał on organ administracji do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przesłał kopie trzech wniosków z dnia [...] i [...] r., skierowanych do Prezydenta Miasta T. o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie wymienionych już wcześniej kart informacyjnych pojazdów (karta nr [...]-[...] akt sądowych).
W tym miejscu stwierdzić trzeba, że nadesłane wnioski nie mogą być uznane za skuteczne uzupełnienie braku formalnego skargi.
Jednoznacznie skarżący wskazał w skardze, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność organu z dnia [...] r. polegająca na odmowie zwrotu opłat za wydane karty pojazdu.
Zatem zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. od dnia doręczenia tego pisma, wtedy kiedy skarżący dowiedział się lub też mógł się dowiedzieć o podjęciu przez Prezydenta Miasta T. zaskarżonej czynności, biegł 14-dniowy termin do wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z tym skuteczne wniesienie skargi byłoby możliwe, w oparciu o art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., dopiero w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, to w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas dopiero po spełnieniu wszystkich warunków formalnych skargi Sąd mógłby przystąpić do jej merytorycznego rozpatrzenia.
Skarżący wniósł skargę z pominięciem wskazanego trybu, bowiem pismem z dnia [...] r., skierowanym do Urzędu Miasta T. Wydziału Komunikacji, zwrócił się tylko o podanie adresu i nazwy organu odwoławczego.
Trzeba w tym miejscu podkreślić, że pouczenie Prezydenta Miasta T. zawarte w piśmie z dnia [...] r. było błędne, gdyż w oparciu o powołane wcześniej przepisy tryb wnoszenia skarg w tym przypadku jest inny.
Reasumując z przedstawionych przez skarżącego dokumentów nie wynika, że wezwał on organu administracji do usunięcia naruszenia prawa przed dniem wniesienia skargi za pośrednictwem Urzędu Miasta T. tj. [...] r.
W tym stanie rzeczy skarżący nie dochował przewidzianego prawem trybu wniesienia skargi, co skutkuje jej niedopuszczalnością.
Zaistniała w sprawie sytuacja uzasadnia zatem odrzucenie skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.