Uzasadnienie
B.M. pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na zarządzenie Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Miejskiej Galerii Sztuki w C. oraz ustalenia regulaminu określającego szczegółowy tryb pracy komisji konkursowej.
Prezydent Miasta C. reprezentowany przez radcę prawnego A.S. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stwierdzenie braku wymienionej powyżej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia o charakterze przedmiotowym uniemożliwia nadanie biegu skardze, a to skutkuje jej odrzuceniem.
Z treści skargi wynika, że B.M. wniosła ją na zarządzenie Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...].w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Miejskiej Galerii Sztuki w C. oraz ustalenia regulaminu określającego szczegółowy tryb pracy komisji konkursowej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie konkursu na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (postępowanie konkursowe), jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Postępowanie takie ma na celu rozstrzyganie o wyborze kandydata, a nie o treści stosunku pracy lub stosunku służbowego osoby uczestniczącej w konkursie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzenie, należy mieć w polu widzenia uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 5/14 (Lex Nr 1665184), w której przyjęto, że nie każda czynność podejmowana w trakcie konkursu będzie podlegać zaskarżeniu. Fakt, iż przywołana uchwała podjęta została w sprawie powołania dyrektora placówki oświatowej, nie ma tu żadnego znaczenia, ponieważ istota unormowań w sprawach oświatowych i związanych z kulturą jest analogiczna i może stanowić wzorzec oceny działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Oznacza to, że przywołana uchwała obrazuje przebieg rozumowań interpretacyjnych, które mają zastosowanie przy ocenie postępowania konkursowego w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora samorządowej instytucji kultury. W motywach tej uchwały podniesiono, że poszczególne akty lub czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego ponieważ wpisują się w pewien ciąg zdarzeń.
Organ prowadzący jednostkę organizacyjną w ramach tego ciągu zdarzeń i czynności ogłasza konkurs, określa jego warunki i powołuje komisję konkursową, która w jego imieniu prowadzi część postępowania. Po otrzymaniu dokumentacji konkursu organ prowadzący wykonuje przysługujące mu uprawnienia w zakresie kontroli prawidłowego przebiegu konkursu. Etapem kończącym to postępowanie jest dopiero zarządzenie organu prowadzącego daną jednostkę o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu. Końcowym elementem tego postępowania jest akt organu prowadzącego w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora. Z powyższego wynika, że stanowisko dyrektora powierza organ prowadzący, a konkurs jest tylko elementem tego postępowania.
Sprawę powołania i odwołania dyrektora instytucji kultury normuje ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kultury (Dz. U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 tej ustawy dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w analogicznym trybie. Zasięganie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń twórczych nie jest niezbędne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu.
W celu przeprowadzenia konkursu organizator powołuje komisję konkursową w składzie:
trzech przedstawicieli organizatora, dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego; dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu Kodeksu pracy, działających w tej instytucji kultury oraz dwóch przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych lub twórczych właściwych ze względu na zakres działania tej instytucji kultury. Organizację i tryb przeprowadzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury określił Minister Kultury rozporządzeniem z dnia 30 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 1629). Z postanowień tego aktu wynika, że konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury, ogłasza właściwy organizator.
Pojęcie postępowania konkursowego należy rozumieć szeroko i będzie ono obejmowało swoim zakresem postępowanie mające na celu powołanie komisji mającej przeprowadzić konkurs oraz postępowanie prowadzone przez tę komisję, a zmierzające do wyłonienia kandydata na dyrektora wskazanej jednostki kultury. Przywołane powyżej przepisy jak również treść uchwały siedmiu sędziów NSA wskazują, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego, gdyż nie mają one charakteru samodzielnego i odrębnego.
Konsekwencją prowadzonych rozważań jest stwierdzenie, że czynność właściwego organizatora o powołaniu komisji konkursowej nie jest rozstrzygnięciem mającym postać aktu lub czynności wymienionej w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołanie komisji konkursowej nie jest rozstrzygnięciem mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, czy też aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani też nie jest aktem prawa miejscowego lub też "innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej".
Następstwem prowadzonych rozważań jest uznanie, że przedmiotem kontroli sądowej może być akt powołania dyrektora instytucji kultury, który jest wydany przez właściwy organ samorządu terytorialnego, a tym samym kontrola ta nie obejmuje rozstrzygnięć podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania konkursowego, w tym także przedmiotowego zarządzenia Prezydenta Miasta C. o powołaniu komisji konkursowej.
Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 1 pkt. 6 oraz § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji.
sw