Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] A.S. oraz I.S. wystąpili do Starostwa Powiatowego w W. z wnioskiem o zwrot kosztów za wydaną kartę pojazdu samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Takie oznaczenie numeru rejestracyjnego stanowi najprawdopodobniej efekt pomyłki, zaś rzeczywistą intencją skarżących było ubieganie się o zwrot opłaty za wydaną kartę pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Świadczą o tym akta administracyjne oraz treść skargi z dnia [...].
Starosta [...] w piśmie z dnia [...] nr [...], odmówił uwzględnienia żądania zwrotu opłaty za wydaną kartę pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Poinformował w nim, że opłata została pobrana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), a zatem na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazał także na brak wyraźnej podstawy, w oparciu o którą możliwe byłoby wypłacenie z budżetu powiatu prawidłowo pobranej kwoty.
W piśmie tym została zawarta informacja o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w tym również, że przed złożeniem skargi w terminie 14 dni od podjęcia tego pisma należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone I.S. w dniu [...], co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych.
Pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu w tym samym dniu, A.S. i I.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Starosty [...] z dnia [...], nr [...] dotyczące odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. i stwierdzili, że uiścili niezgodnie z przepisami zawyżoną opłatę z tytułu wydania karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Zdaniem organu skarżący wnieśli skargę z pominięciem trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie w wykonania wezwania skarżący nadali do Sądu w dniu [...] pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W uzasadnieniu wskazali, że pismo to dotyczy sprawy o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu samochodu o nr rejestracyjnym [...]. Takie oznaczenie pojazdu jest najprawdopodobniej skutkiem pomyłki, gdyż skarżący wskazali akt Starosty [...] nr [...] oraz opisali dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Ponadto w sprawie o sygn akt IV SA/GI 109/11 toczy się przed tutejszym Sądem postępowanie ze skargi A.S. na akt Starosty [...] z dnia [...] nr [...], w którym zajął stanowisko w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie Starosta [...] w piśmie z dnia [...] nr [...] zajął stanowisko w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Pismo to, zawierające informację o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni, zostało doręczone skutecznie w dniu [...]. Z tego wynika, że w tym dniu skarżący dowiedzieli się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu [...]. Tymczasem, skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa. Brak skutecznego wezwania do usunięcia stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.