Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie. Następnie, w dniu 12 maja 2016 r. skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. Wnioskodawca oświadczył, że gospodaruje samotnie i posiada mieszkanie o powierzchni 50 m2. Nie posiada natomiast żadnych innych nieruchomości jak również zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Równocześnie zadeklarował, iż osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę świadczoną w wymiarze ½ etatu (sprzątanie), w kwocie netto 700 zł, co nie wystarcza na pokrycie wszystkich obciążających go niezbędnych kosztów utrzymania.
Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 30 maja 2016 r.), M.W. nadesłał kartę przychodów pracownika potwierdzającą, iż miesięczna wysokość pobieranego przezeń wynagrodzenia to 735,25 zł. Nadto przedłożył pismo procesowe datowane na 14 czerwca 2016 r., gdzie określił wysokość miesięcznych kosztów utrzymania, wśród których wymienił wydatki związane z zamieszkiwanym lokalem (582,38 zł - co podlega jednak pomniejszeniu z tytułu nadpłaty za centralne ogrzewanie i wodę), koszty wyżywienia (około 500 zł) oraz wydatki na artykuły higieny i leki (50 zł). Dodał przy tym, że do opłat za czynsz oraz media "dokładają mu" ojciec i siostra, przekazując w tym zakresie średnio 250 zł miesięcznie.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna rozstrzygająca o utracie statusu osoby bezrobotnej. Wnioskodawca jest więc w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 18 maja 2016 r. - karta nr 41 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on oszczędności ani żadnego majątku, który mógłby zostać łatwo spieniężony. Utrzymuje się przy tym z wynagrodzenia, w kwocie zaledwie 735, 25 zł (vide: karta przychodów - k. nr 47 akt sprawy), która nie umożliwia dokonania w zasadzie jakichkolwiek oszczędności bez uszczerbku dla jego niezbędnych potrzeb.
Mając na względzie powyższe należało przyjąć, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu przekracza jego możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.