Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] ustalającą wysokość świadczeń nienależnie pobranych.
S.P. reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję, w której zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz, że nie posiada wystarczających środków finansowych na pokrycie należności określonych w tych decyzjach.
Ponadto wskazał, że wszczęcie egzekucji pieniężnej może spowodować utratę środków koniecznych na zakup lekarstw, a w konsekwencji pogorszenie się jego stanu zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, LEX nr 1452663).
W przedmiotowej sprawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych świadczeń.
Nie ulega zaś wątpliwości, że decyzja ustalająca wysokość nienależnie pobranych świadczeń, nie ma przymiotu wykonalności, gdyż jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. W konsekwencji, rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji nie może być podstawą podjęcia czynności egzekucyjnych. Takie skutki może dopiero wywołać ewentualna decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.
Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.