Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 135 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. z 2002 r. Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm./ Komendant Powiatowy Policji w W. Ś. odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi R. B. w związku z podejrzeniem o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na bezpodstawnym i bezprawnym udostępnieniu zawiadomienia o przestępstwie złożonego przez L. P. Na postanowienie to zażalenie wniósł L. P. kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia i zarzucając, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności, które umożliwiłyby podjęcie właściwej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł L. P., według którego wystąpiły przesłanki do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a sprawa ta wymagała wnikliwej analizy okoliczności, które szczegółowo omówił w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 1 oraz art. 3 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej oraz orzekają w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują tego rodzaju kontrolę.
Cechą charakterystyczną podmiotów uprawnionych na mocy przepisów szczególnych co wynika też z art. 50 § 2 ppsa do wnoszenia skargi na akty i czynności z zakresu administracji publicznej jest to, że mogą one zaskarżać tylko określonego rodzaju działania w ściśle określonych rodzajowo sprawach /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. J.P.Tarno, Wyd. Prawn. Lexis Nexis, W-wa 2004 r., str. 92/.
W zakresie zaskarżalności aktów podjętych w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisem szczególnym w stosunku do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. z 2002 r. Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm./. Według niego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że legitymacja skargowa w tym postępowaniu przysługuje wyłącznie obwinionemu policjantowi.
Wprawdzie w postępowaniu dyscyplinarnym pewne uprawnienia przysługują także pokrzywdzonemu, jednak wynikają one z konkretnych przepisów /art. 134 ust. 1 pkt 2 i art. 135 ust. 2 ustawy o Policji/. Żaden z tych przepisów nie przyznaje pokrzywdzonemu prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ani pokrzywdzony, ani też żaden podmiot zawiadamiający o popełnieniu przestępstwa, a nie będący pokrzywdzonym nie może korzystać z prawa przewidzianego w art. 138 ustawy o Policji. Jak już Sąd wyżej wskazał jest to przepis szczególny wyłączający stosowanie art. 50 ppsa.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] r. złożył w Komisariacie Policji w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Zastępcę Burmistrza Miasta P. Będąc następnie przesłuchiwanym w tej sprawie w charakterze świadka zeznał, iż podejrzewa, że zawiadomienie to zostało bezprawnie udostępnione Burmistrzowi Miasta.
Tej treści zeznania skarżącego stanowiły podstawę do przeprowadzenia czynności wyjaśniających w tej sprawie. Ostatecznym postanowieniem odmówiono wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi.
Zatem tego rodzaju działania skarżącego w świetle wyraźnego brzmienia art. 138 ustawy o Policji nie dały mu uprawnień do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie pochodziła od obwinionego policjanta jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 zd. 1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.
SJ/