Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 października 2017 r., (w sprawie o sygn. akt: IV SO/Gl 17/17) ustanowiono dla strony skarżącej adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego w osobie adwokata M. Z. Ww. adwokat udzielił upoważnienia aplikantowi adwokackiemu A. D. W dniu 7 lutego 2018 r. powyższy aplikant adwokacki skarżącego stawił się w tutejszym Sądzie na rozprawie i wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, gdyż nie zostały one opłacone.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Przedmiotem zaskarżenia nie jest więc decyzja bezpośrednio określająca kwotę pieniężną zobowiązania alimentacyjnego, lecz akt administracyjny orzekający o umorzeniu określonych należności.
Dlatego w sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia nie jest określona należność pieniężna.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", opłaty za udział adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie (tj. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna) wynosi 240 zł.
Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w przyznanej wysokości tej stawki. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów, że poniósł jakiekolwiek dodatkowe koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Stąd uzasadnionym było przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie.
Ponadto, na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić stawkę należną adwokatowi za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu w tej sprawie na kwotę 240 zł i na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia powiększyć ją o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 55,20 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.