Uzasadnienie
D.K. pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzającą, że pobrane za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 maja 2017 r. o odmowie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń w kwocie 620 zł.
W piśmie z dnia 31 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na trudną sytuację zdrowotną i materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wobec tego to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę jego wniosku.
Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex nr 1470059).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uzasadniła przedmiotowego wniosku, powołała się jedynie na trudną sytuację zdrowotną i materialną. W aktach sprawy nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego znajdują się materiały źródłowe przesłane przez skarżącą, jednakże także na ich podstawie trudno ustalić sytuację życiową i majątkową skarżącej. Skarżąca nie nadesłała bowiem wyciągu (wyciągów) z rachunku bankowego na który wpływa jej wynagrodzenie pomimo wyraźnego wezwania. Na podstawie oświadczeń ustalono, że jest to rachunek bankowy zamieszkującego wraz z nią piętnastoletniego syna, nad którym wykonuje pełną władzę rodzicielską. W takiej sytuacji skarżąca jest uprawniona do zarządzania tym rachunkiem bankowym, tym samym powinna nadesłać wyciąg, o który była wzywana. Brak jest zatem miarodajnych danych o jej rzeczywistych możliwościach finansowych.
Brak jest bowiem danych o gotówce zdeponowanej na tym rachunku bankowym. Nie sposób wykluczyć, że znajdują się na nim środki, które pozwoliłyby jej jednak na uiszczenie nienależnie pobranego świadczenia.
Ponadto istotne wątpliwości wzbudza kwestia miejsca zamieszkania skarżącej. Aktualnie skarżąca mieszka w wynajmowanym lokalu w K., przy ul. [...]. Tymczasem na druku formularza PPF skarżąca, jako miejsce swojego zamieszkania podała adres: K., ul. [...]. Strona oświadczyła, że ten ostatni adres – jest jej starym adresem (mieszkała tam do 2015 r.) i wskazała go na formularzu omyłkowo.
Tymczasem z przedłożonego do akt sprawy materiału źródłowego wynika, że aktualnie również na części dokumentów widnieje ten "stary adres": pismo pracodawcy z dnia 2 stycznia 2018; nadesłane faktury obrazujące zakupy leków w aptekach (24 luty 2018 r.); druczek ZUS ZLA obrazujący pobyt skarżącej w szpitalu z listopada 2017 r.; karta informacyjna leczenia szpitalnego (listopad 2017 r.). Z kolei na recepcie z dnia 30 listopada 2017 r. widnieje kolejny adres skarżącej: C., ul. [...]. Wątpliwości dotyczą więc miejsca zamieszkania skarżącej, a co za tym idzie, jej gospodarstwa domowego. Rozbieżności te trudno tłumaczyć jedynie "omyłkami" skarżącej.
Wobec tego nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji