Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., którym uchylono w całości postanowienie Zastępcy Naczelnika Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G., w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do obowiązku szkolnego na J. i J. J. W skardze wniósł o uchylenie tegoż postanowienia i utrzymanie w mocy postanowienie z dnia [...] r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szkolnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, podnosząc, że na podstawie art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, ewentualnie podmiot, któremu ustawa przyznaje takie prawo. Wobec zaś wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał postanowienie w pierwszej instancji, należy uznać ją za niedopuszczalną i powinna podlegać odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejsza sprawę, zważył co następuje
Na mocy art. 50 § 1 ustawy z dnia 30sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uprawnionymi do wniesienia skargi są dwa rodzaje podmiotów, a mianowicie - każdy, kto ma w tym interes prawny, oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). O "interesie prawnym" w rozumieniu tego przepisu możemy mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, zatem o tym czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes precyzuje przepis prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że bezpośrednio we własnym imieniu ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.
W rozpatrywanej sprawie skargę wniósł organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Należy uznać, że Prezydent ten działa w imieniu własnym i w tym przypadku nie reprezentuje gminy G., wskazując jako podmiot skarżący Prezydenta Miasta G. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu wyższej, drugiej instancji. Nie wykazał on we wniesionej skardze własnego interesu prawnego (wynikającego z konkretnego przepisu prawnego). Przedmiotowa skarga oparta bowiem została na zarzutach pod adresem organu odwoławczego, brak natomiast w niej wykazania, że postanowienie to narusza interes prawny Prezydenta Miasta G. – czyli ogranicza jego uprawnienia bądź nakłada na niego nieprzewidziane przepisami prawa i obowiązki. Skargę do sądu administracyjnego na wymienione powyżej postanowienie organu drugiej instancji wniósł więc organ wydający orzeczenie w pierwszej instancji. Nie działa zatem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 cytowanej na wstępie ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.