Uzasadnienie
W skardze z dnia 25 sierpnia 2014 r. D.C. wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną. Do skargi strona dołączyła "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania", jakie składa się w postępowaniu przed sądami powszechnymi.
Ponieważ żądanie powyższe nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 7 października 2014 r. wezwano stronę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według wzoru obowiązującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Skarżąca złożyła ten formularz w dniu 20 października 2014 r. precyzując, iż domaga się nie tylko ustanowienia pełnomocnika - w osobie adwokata lub radcy prawnego lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. Równocześnie oświadczyła, że gospodaruje samotnie i nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami wartościowymi. Posiada natomiast mieszkanie o powierzchni 37,97 m2 oraz ogródek działkowy o powierzchni 210 m2, a nadto drugie mieszkanie - o powierzchni 38 m2, obciążone nieodpłatnym prawem użytkowania ustanowionym na rzecz jej matki.
Dodatkowo wnioskująca wskazała, iż utrzymuje się z wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia dołączając do wniosku zaświadczenie zleceniodawcy, potwierdzające, że uzyskała z tego tytułu 480,25 zł - w sierpniu 2014 r. oraz 1.047,75 zł - we wrześniu 2014 r.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję wydaną w przedmiocie zasiłku celowego i okresowego, które są świadczeniami przewidzianymi w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżąca korzysta zatem w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w konsekwencji, jej wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (została już o tym fakcie poinformowana odrębnym pismem Sądu z dnia 24 października 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku D.C. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącej doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Równocześnie, w okresie ostatnich dwóch miesięcy osiągnęła dochód z tytułu umowy zlecenia, w kwotach odpowiednio 480,25 zł oraz 1.047,75 zł (patrz nadesłane zaświadczenie), natomiast w okresie wcześniejszym wyłącznym źródłem utrzymania były dla niej świadczenia z pomocy społecznej (vide: akta administracyjne, w tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji). Nie sposób zatem przyjąć, aby miała możliwość dokonania odpowiednich oszczędności bez uszczerbku dla swych koniecznych potrzeb.
Zważywszy powyższe uznano, iż wnioskująca wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, że uiszczenie kosztów związanych z reprezentowaniem w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika przekracza jej możliwości płatnicze i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.
Przyznając prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego wzięto nadto pod uwagę obciążenie poszczególnych korporacji zawodowych, w tym adwokackiej i radcowskiej, sprawami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanawia profesjonalnych pełnomocników.