Uzasadnienie
Decyzją z [...] Prezydent Miasta C. przyznał H. M. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł miesięcznie, poczynając od [...].
Odwołanie od tej decyzji wniósł K. P., będący sądownie ustanowionym tymczasowym zarządcą nieruchomości, na której znajduje się budynek z lokalem mieszkalnym, zajmowanym przez H. M. na zasadzie najmu.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że K. P. nie ma statusu strony w przedmiotowej sprawie.
W skardze K. P. zarzucił, że dodatek mieszkaniowy został przyznany jednej lokatorce, natomiast organ odwoławczy nie rozpatrzył kwestii dodatku mieszkaniowego dla innych lokatorów zarządzanego przez niego budynku, którzy nie składają wniosków o przyznanie tego świadczenia.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że stroną postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest tylko osoba, która ubiega się o przyznanie tego dodatku. W postępowaniu tym rozstrzyga się bowiem jedynie o zakresie uprawnień tej osoby. Natomiast postępowanie to nie dotyczy sfery uprawnień i obowiązków zarządcy budynku, w którym zamieszkuje osoba ubiegająca się o dodatek. Tego stanu rzeczy nie zmienia regulacja zawarta w art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) według którego decyzję w sprawie dodatku doręcza się też zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Doręczenie to wiąże się z obowiązkami zarządcy powstającymi na skutek przyznania dodatku mieszkaniowego. Mianowicie zarządca zalicza dodatek na poczet przysługujących mu należności za zajmowany lokal mieszkalny (art. 8 ust. 3 cyt. ustawy).
Dla celów rozrachunkowych istotne jest więc, by zarządca o wysokości dodatku był poinformowany, a najpewniejsza informacja wynika wprost z decyzji. Zarządcę obciąża też obowiązek z art. 8 ust. 4 ustawy, dotyczący zawiadomienia o powstałych zaległościach w opłacaniu należności za zajmowany lokal mieszkalny. Są to jednak obowiązki wynikające wprost z ustawy, a nie nakładane decyzją administracyjną.
Przyznanie lokatorowi dodatku mieszkaniowego nie powoduje też modyfikacji stosunku cywilnoprawnego łączącego wynajmującego z najemcą. Dodatek jest prawem przyznanym osobie zajmującej dany lokal i nie rodzi wierzytelności po stronie zarządcy. Nie może on zatem ani występować o wypłatę dodatku, ani – tym bardziej – uruchamiać w tym zakresie postępowania egzekucyjnego.
W konsekwencji trafnie organ odwoławczy zastosował art. 134 kpa. Skarżący nie brał bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem podstawowego stopnia. Skoro zaś nie przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu, to wniesione przez niego odwołanie było niedopuszczalne.
Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.