Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. D. I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Starszego Inspektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającą D. I. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością opieki nad S. I. W dniu 28 kwietnia 2014 r. do tut. Sadu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w treści którego D. I. zażądała ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego lub adwokata.
Postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej radcę prawnego.
Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała o wyznaczeniu pełnomocnikiem dla D. I. radcy prawnego B.P.
W piśmie procesowym datowanym na 10 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła w jej imieniu, że cofa skargę na wskazaną wyżej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W treści pisma procesowego z dnia 10 lipca 2014 r. radca prawny B. P. podniosła wyraźnie, iż w imieniu skarżącej cofa skargę. Ponieważ przy tym w sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 tej ustawy.